MAHKEMESİ : İstanbul 19. İş Mahkemesi
TARİHİ : 19/06/2014
NUMARASI : 2013/293-2014/298
Davacı, 10/03/1976-11/02/1978 tarihleri arasında yurtdışında sigortalı olarak çalıştığı süreleri borçlanabileceğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.
Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
K A R A R
Dava, davacının Hollanda 'da geçen 10.03.1976-11.03.1978 tarihleri arasındaki çalışmalarını 3201 sayılı Yasa uyarınca borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti istemine ilişkindir.
Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Dosyadaki kayıt ve belgelerden 10.03.1958 doğumlu davacının Türk vatandaşı olup, 25.01.2012 tarihli yurt dışı hizmet borçlanma talep dilekçesi ile Kuruma başvurduğu, borçlanma talebinin Kurumca kabul edilerek, borç tahakkuk cetveli düzenlendiği, yurt dışı hizmet belgesinde davacının 10.12.1973-10.01.1974 ve 12.02.1974-11.02.1978 tarihleri arasında Hollanda'da çalıştığının tespit edildiğinin bildirildiği, ikamet belgesinden 12.11.1973-13.06.1979 arasında yurt dışında ikamet ettiğinin anlaşıldığı, 27.02.2014 tarihli Kurum red yazısında, davacının 3201 sayılı Yasanın 5. maddesi gereği Hollanda'daki ilk işe giriş tarihinin Türkiye'de ilk işe giriş tarihi olarak kabul edilmesinin söz konusu olmayacağının davacıya bildirildiği, davacının dava dilekçesinde ve duruşmada alınan beyanında Hollanda'da geçen ev hanımlığı ve çalışma sürelerini Türkiye'de borçlanmak istediğini belirttiği anlaşılmaktadır.
Davacının talebini borçlanmaya hasrettiğini belirtmesi karşısında, Kurumun, davacının borçlanma talebini mevzuata uygun biçimde kabul etmesi nedeniyle Kurumca çıkartılmış bir uyuşmazlık bulunmadığı halde mahkemece davacının yurt dışında geçen süreyi borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine karar verilmesi, ayrıca davacı kendisini vekille temsil ettirmediği halde davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Öte yandan 10.09.2014 tarihli 6552 sayılı Yasanın 28. ve 29. madde hükümleri ile 3201 sayılı Yasanın 1 ve 5. maddesinde yapılan düzenleme ile 3201 sayılı Yasaya 6552 sayılı Yasa ile eklenen Geçici madde 8 hükümlerinin bozmadan sonra yapılacak yargılamada göz önünde bulundurulması gerekmektedir.
O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy