Davacı, 01/10/1996-04/02/2010 tarihleri arasındaki gerçek ücretin tespiti ile ödenmesi gereken fark primlerin tespitine, davalı işverenden tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.
Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
K A R A R
Dava, davacının davalılardan işverene ait işyerinde 01.10.1996 - 04.02.2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarına ilişkin gerçek ücretinin ve işverence ödenmesi gereken primlerin tespiti ile davalı Kurum tarafından işverenden tahsili istemine ilişkindir.
Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.
Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtayın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.
Aynı şekilde 506 sayılı Yasanın 77. maddesinde prime esas gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak belirlenmesi gerektiği Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.
Nitelikli ve tecrübeli bir işçinin yaptığı işin özelliğine göre asgari ücret üzerinden ücret alması, hayatın olağan akışına aykırıdır. Bu durumun belirlenmesi halinde, işveren tarafından asgari ücret üzerinden düzenlenen belgelerin aksinin kanıtlanamayacağı düşünülemez.
Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 01.10.1996 - 04.02.2010 tarihleri arasında davalı işyerindeki çalışmalarının Kuruma bildirildiği, davalı işyerinin 01.03.1977 tarihinde Kanun kapsamına alındığı, davalı Kurumdan dönem bordrolarının getirtildiği, Şubesi'nin 23.03.2012 havale tarihli yazısında; 2005-2010 yılları arasında kesimhane üretim şefi olarak çalışan bir kimsenin alabileceği ortalama ücretin net 1.900,00 TL-2.200,00 TL arasında değişebileceğinin bildirildiği, Finansbank Gaziemir Şubesine hitaben davalı şirket tarafından düzenlenen 11.01.2005 tarihli belgede davacının 1.300.000.000 TL maaş almakta olduğunun belirtildiği, İş Mahkemesinde davacı tarafından davalı işverene karşı açılan alacak davasında davacının en son aylık ücretinin 1.300,00 TL olarak kabul edildiği ve kararın kesinleştiği, bilirkişi raporu alındığı, davacı tanıklarının dinlendiği, davacının gerçekten üretim şefi olarak çalışıp çalışmadığının tespiti için mahkemece re'sen bordro tanıklarının dinlenmediği anlaşılmaktadır.
Yapılacak iş, dönem bordrolarından re'sen seçilecek bordro tanıklarını dinlemek suretiyle davacının davalı işyerinde gerçekten üretim şefi olarak çalışıp çalışmadığını tespit etmek, şef olarak çalıştığının tespiti halinde taleple bağlı kalınarak durumunu değerlendirmek ve elde edilecek sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.
Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.