(1479 S. K. m. 24/II-c)
Davacı 26.12.1998-1.2.2001 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.
Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Uyuşmazlık, davacının 26.12.1998-1.2.2001 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasaya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olmadığının tespiti istemine ilişkindir.
Mahkemece baskın çalışmanın, Bağ-Kur sigortalısı iken yapılan çalışma olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç usul ve yasaya uygun görülmemiştir.
Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Yasanın 24/M-c maddesi uyarınca Sosyal Güvenlik Sistemimizde çifte sigortalılık mümkün bulunmamaktadır. Ancak bir kişinin birden fazla sosyal güvenlik kurumuna tabi çalışması da ekonomik ve sosyal yaşamda sıkça rastlanan durumlardandır. Bu tür uyuşmazlıklarda Yargıtay'ın yerleşik uygulaması gereği önceden başlayıp devam edegelen ve sigortalının ekonomik yaşamında baskın olan sigortalılığa üstünlük tanınmasıdır.
Somut olayda davacının, uyuşmazlık konusu 26.12.1998-1.2.2001 tarihleri arasındaki dönemle çakışan 27.4.1998 tarihinden itibaren minibüs işletmeciliğinden dolayı vergi kaydı, 25.5.1998 tarihinden itibaren de oda ve sicil kaydı var ise de, 1976 tarihinden itibaren devam edegelen 506 sayılı Yasaya tabi zorunlu sigortalılığı ve zorunlu Bağ-Kur'lu olduğu ileri sürülen 27.4.1998 tarihinde, 14.4.1998 tarihinden başlayan ve devam edegelen zorunlu SSK sigortalılığının bulunduğu anlaşılmaktadır. Başka bir anlatımla davacı zorunlu Bağ-Kur'lu olduğu 27.4.1998 tarihinde aynı zamanda 14.4.1998 tarihinden başlayan zorunlu SSK sigortalısı olduğundan bu dönemde zorunlu Bağ-Kur'lu sayılamaz (1479 S.K. md. 24/II-c). Bu nedenle davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.
O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Sonuç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.03.2003 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy