(818 S. K. m. 43, 44)
Dava: Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi M.A.Ç. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi:
Karar:
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve özellikle fark maluliyetin 6.2.2004 tarihinde belirlenmesine ve davanın on yıllık zamanaşımı süresi dolmadan 13.12.2004 tarihinde açılmış olmasına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine;
2- Dava nitelikçe iş kazası sonucu meslekte güç kaybına uğrayan davacının güç kaybı oranının % 9'dan % 27.2'ye çıkması nedeniyle % 18.2 fark maluliyet için manevi tazminat istemine ilişkindir.
Mahkemece, davacının iş kazasının vuku bulmasından hemen sonra açtığı Ankara 7. İş Mahkemesinin 1992/435 Esas nolu dosyasında görülen davada maluliyetin % 40.2 olarak belirlendiği, davacının o davayı açarken talep ettiği 50.-YTL. manevi tazminatı % 40.2 oranını gözeterek istediği, % 40.2 oranı üzerinden manevi zararının 50.-YTL. olduğunu açıklamasına mahkemece de bu oran gözetilerek hüküm kurulmasına ve % 27.2 maluliyet oranının bu oranın altında olmasına göre manevi zarar bir defa açıklanabileceğinden davacının bu miktarı artıramayacağı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.
Ankara 7. İş Mahkemesinin 1992/435 esas nolu dosyasının tetkikinden davacının henüz maluliyet oranı belirlenmeden önce 28.2.1992 tarihli dava dilekçesiyle 20.11.1990 tarihinde geçirdiği iş kazası sebebiyle uğradığı maddi ve manevi zararın tazminini isteyerek 50 YTL. manevi, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 100.-YTL. maddi tazminat istediği, davanın açılmasından sonra davalı Kurumca 15.3.1993 tarihli raporla maluliyet oranının % 0 olarak belirlenmesi üzerine Ankara 8. İş Mahkemesinde görülen tespit davasında Adli Tıp kurumundan alınan 25.8.1999 tarihli rapora göre mahkemece maluliyet oranının % 40.2 olarak belirlendiği, verilen kararın Yargıtay'ca onanmak suretiyle kesinleştiği, tazminat davasının yargılaması sırasında 1.8.2001 tarihinde yapılan kontrolde bu oranın azalarak % 9'a düştüğü, Ankara 7. İş Mahkemesince % 9 oranı gözetilmek suretiyle manevi tazminat isteminin kabul edildiği anlaşılmıştır.
Davacının % 9 olan meslekte güç kayıp oranı bu defa artış göstererek 6.2.2004 tarihinde % 27.2'ye yükselmiş davacı % 9 ile % 27.2 oranı arasındaki % 18.2'lik artış nedeniyle uğradığı manevi zararın giderilmesi için görülmekte olan bu davayı açmış olup Ankara 7. İş Mahkemesinin 1992/435 Esas nolu dosyasında görülen davada % 40.2 oranı temeli üzerine oturtulmuş bir istem ve anılan mahkemece de bu oran gözetilerek verilen bir hüküm de bulunmamaktadır.
Mahkemece işin esasına girerek % 18.2 fark maluliyet gözetilerek davacının istemi hakkında bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Sonuç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.01.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy