MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
İHBAR OLUNANLAR:
DAVA:Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ile izin ve tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı, asıl işveren olan davalıya ait işyerinde alt işveren işçisi olarak 04.09.2004-28.03.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesini işlerin ağır olması ve bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebiyle feshettiğini, işyerinde fazla çalışma yaptığını ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmanın devam ettiğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.
Davalı vekili, davacının uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı şirketler ile müvekkili şirket arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmadığını, davacının haftalık çalışma süresine ilişkin iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu ve ulusal bayram genel tatil günlerinde işyerinde çalışma yapılmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebiyle haklı sebeple feshettiğini, davacının fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma karşılığında alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.
Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.
Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır.
Somut olayda, davacının çimento ve hazır beton üretimi yapan davalıya ait işyerinde, mikser operatörü olarak çalıştığı ve üretimi yapılan hazır betonlarının teslimi aşamasında görev aldığı anlaşılmaktadır. Davalı tarafın beyanlarından hazır beton üretim ve tesliminin sipariş üzerine gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftada yedi gün, günde üç saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Mahkemece, bilirkişi tarafından belirlenen fazla çalışma süresinden % 30 indirim yapılarak sonuca gidilmiştir.
Fazla çalışma ücretinden indirimi öngören bir kanuni düzenleme olmasa da, bir işçinin günlük çalışma süresinin üzerine sürekli olarak fazla çalışma yapması hayatın olağan akışına aykırıdır. Hastalık, mazeret, izin gibi sebeplerle belirtilen şekilde çalışılamayan günlerin olması kaçınılmazdır. Fazla çalışma ücretinden, belirtilen bu hususlarla birlikte, çalışılan işin niteliği de dikkate alınarak bir indirim yapılması gerekir. Somut uyuşmazlık açısından; davalı işyerinde sipariş üzerine çalışma yoğunluğunun değiştiği dikkate alındığında, kabul edilen fazla çalışma süresinden % 50'den az olmamak üzere indirim yapılarak sonuca gidilmesi gerçek duruma uygun düşer. Mahkemece indirim oranının % 30 olarak belirlenmesi dosya kapsamına uygun bulunmadığından kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.