MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi
DAVA:Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı, davalıya ait iş yerinde 13.12.2006-31.03.2010 tarihleri arasında çalıştığını iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yaptığını ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığını ve hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırmadığını ileri sürerek, hangi alacaklar için talepte bulunduğunu açıklamaksızın toplam 6.620,00 TL nin davalıdan tahsilini talep etmiştir
Davalı, davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile hak kazandığı tüm işçilik alacaklarının ödendiğini, bu hususun davacının imzasını taşıyan ibraname ile sabit olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının hak kazandığı kıdem ve ihbar tazminatlarının işverence eksiksiz ödendiği, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacağı taleplerinin davacı tarafça iki defa ıslah edildiği, davanın ikinci defa ıslahının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .
Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davanın ikinci defa ıslah edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 176/2. maddesinde bir davada birden fazla ıslah yapılamayacağı düzenlenmiştir.
Yukarıda da belirtildiği üzere, davacı 20.04.2010 tarihli dava dilekçesinde, hangi alacaklar için talep de bulunduğunu açıklamaksızın toplam 6.620,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir. Ancak, davacı vekili 25.06.2010 tarihli dilekçesi ile dava açıldıktan sonra işverenin kıdem ve ihbar tazminatı karşılığı 3.541,00 TL'yi ödediğini belirtmiş ve ödenmeyen yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil günleri ücret alacakları yönünden fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere bakiye 3.078,00 TL'nin tahsilini talep ettiklerini açıklamıştır. Bilirkişi raporunun düzenlenmesinden sonradavacı tarafça ibraz edilen 27.03.2012 tarihli dilekçe ile de yıllık izin ücret talebi 1.020,00 TL, ulusal bayram genel tatil günleri ücret alacakları talebi 368.73 TL ve fazla çalışma ücret alacağı talebi 9.824,10 TL olarak ıslah edilmiştir.
Mahkemece, yıllık izin fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacakları yönünden davanın 25.06.2010 ve 27.03.2012 tarihli dilekçeler ile iki defa ıslah edildiği, ilk dilekçe ile bu alacaklar için toplam talep miktarı 3.078,00 TL olarak gösterildiğinden fazla çalışma ücret alacağı olarak 1.688,67 TL'nin tahsiline karar verilebileceği kabul edilmiş ise de dosya içeriğinden davacının hak kazandığı fazla çalışma ücret alacağının 9.824,10 TL olduğu anlaşılmaktadır .
Davacının 25.06.2010 tarihli dilekçesi, kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinden feragat niteliğinde olup, fazla çalışma , yıllık izin ve ulusal bayram genel tatil ücret alacakları yönünden feragat veya ıslah dilekçesi niteliğinde olmayıp dava dilekçesinin açıklanması niteliğindedir. Öte yandan 27.03.2012 tarihli ıslah dilekçesinin yöntemine uygun bulunduğu anlaşılmaktadır. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, ıslah dilekçesinde belirtilen istem yönünden de işin esası incelenerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, ıslah dilekçesinde yer alan fazla çalışma istemin reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.
Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.