MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi
TARİHİ : 19/10/2012
NUMARASI : 2011/41-2012/259
DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ve hafta tatili ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı, davalıya ait işyerinde 03.03.2006-07.01.2011 tarihleri arasında çalıştığını, çalışma koşullarında esaslı nitelikte değişiklik yapılması nedeni ile iş sözleşmesini haklı nedene dayanarak feshettiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına ve hafta tatillerinde çalışmaya devam etmesine rağmen bu çalışma karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.
Davalı vekili, iş yoğunuluğu nedeni ile davacının görevinin değiştirilmiş olmasının çalışma koşullarında esaslı değişiklik olarak kabul edilemeyeceğini, davacının fazla çalışma yapmadığını ve işyerinde hafta tatillerinde çalışılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla mesai, hafta tatili çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından haklı nedene dayalı feshedildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Yasanın 63 üncü maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 ncı maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.
Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İş yerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.
Somut olayda, davacı ve davalı tanıkların ortak anlatımları ile davacının işyerinde hafta içi 5 gün çalıştığı, ayda 2 defa cumartesi günleri 2 saat çalışma yaptığı, pazar günleri ise çalışmadığı sabittir. Davacı işçinin yedi günlük zaman dilimi içinde yirmi dört saat dinlenme hakkını kullandığı anlaşıldığından hafta tatili ücret alacağı isteminin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.