MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 10. İş Mahkemesi
TARİHİ : 16/10/2012
NUMARASI : 2010/1101-2012/554
DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili, iş arama, ulusal bayram ve genel tatil ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, planlama ve labaratuar elemanı olarak 2007-2010 yılları arasında davalı işyerinde çalıştığını, 17.03.2010 tarihinde iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, izin, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını, iş arama süre ücretini istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı, davacının 17.03.2010 tarihinde işyerini terk ederek işten ayrıldığını 17 gün ücret alacağı ile 14 gün izin alacağı dışında her hangi bir hak ve alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Taraflar arasında davacının çalışma saatleri ihtilaflıdır.
4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde 11 saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63. madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.
Davacı planlama ve labaratuar elemanı olarak 15.11.2007-17.03.2010 tarihleri arasında hafta içi 08:00-21:30 arası cumartesi günlere ise 08:00-12:30 arası çalıştığını iddia etmiş, davalı tarafından giriş çıkış belgeleri sunulmuş ise de kayıtlarda davacının 00-25-80 gibi çıkış saatleri gösterildiğinden bilirkişi raporunda tanık beyanları esas alınarak hesaplama yapılmıştır. Davacının haftanın 3 günü 08:00-17:30 arası; 2 günü 08:00-21:00 arası çalıştığı, ayda iki cumartesi 08:00-17:00 arası ayda iki cumartesi ise 08:00-12:30 arası çalışma yaptığı kabul edilerek haftada 9,5 saat üzerinden fazla çalışma alacağı hesaplanmış ise de davacının cumartesi günleri çalışmasına ilişkin beyan ettiği 08.00-12.30 saatlerine ilişkin çalışmadan daha fazla hesaplama yapılarak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "taleple bağlılık ilkesi" başlığını taşıyan 26. maddesinne göre talep aşılmıştır. Hal böyle olunca mahkemece hatalı değerlendirme içeren bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.12.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
KARŞI OY
Yerel mahkeme kararının yöntem ve yasaya aykırı olduğu, mahkemece çalışma gün ve sürelerine ilişkin yeterli ve somut araştırma yapılmadığı, soyut ifadelere dayanılarak karar verilmesinin isabetli olmadığı farklı gerekçesi ile sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 06.12.2013