MAHKEMESİ:İş Mahkemesi
DAVA:Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı, davalıya ait işyerinde 01.11.1993-30.01.2010 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapmasına ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen bu çalışma karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.
Davalı vekili, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin müvekkili işveren tarafından devamsızlık haklı sebebine dayalı feshedildiğini, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışılmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir .
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, davacı işçinin fazla çalışma iddiasını ispatladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davalının temyiz itirazları yönünden; işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Fazla çalışma yaptığını ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür.
Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.
Somut olayda, davacı dava dilekçesinde haftada altı gün 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmiştir. Davacı tanıklarının iş yerinde 08.00-17.00 saatleri arasında çalışıldığını, zaman zaman çalışmanını 18.00 veya 20.00 saatlerine kadar uzadığını beyan etmişlerdir. Ancak işyerinde haftada altı gün çalışma yapılıp yapılmadığı hususunda tanıklarının bilgisine başvurulmadığı gibi, saat 17.00 sonra ortalama olarak haftada kaç gün mesai yapıldığı konusunda da tanıkların beyanı ayrıntılı olarak tespit edilmemiştir. Bu durumda davacının haftada altı gün 08.00-18.00 saatleri çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma ücret alacağının hesaplanması davacının iddiasını aşar niteliktedir. Mahkemece, davacı tanıkları yeniden dinlenerek işyerinde haftada altı gün çalışma yapılıp yapılmadığı belirlenmeli ve davacının günlük çalışmasının 08.00-17.00 saatleri arasında gerçekleştiği yönündeki beyanı da dikkate alınarak haftalık çalışma süresi hesaplanmalıdır. Eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi isabetsiz olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.
3-Davacının temyiz itirazları yönünden ise, davadan önce düzenlenen ve işverene 24.02.2010 tarihinde tebliğ edilen ihtarname ile davalı temerrüte düşürülmüş olmasına rağmen fazla çalışma ücret alacağı yönünden temerrüt tarihinden itibaren faize hükmedilmemesi de hatalıdır.
SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.