MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili, müvekkilinin, davalıya ait iş yerinde 03.06.2004-19.06.2012 tarihleri arası müdür yardımcısı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı sebep olmaksızın feshedildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık ücretli izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, davacının fazla mesai ücretlerini ihtirazi kayıt koymadan ücret bordroları ile aldığını, davacının işiyle ilgilenmediğini, sürekli olarak işyeri dışında bulunduğunu, bu konuda tutanak tutulduğunu, görevini savsaklayan uyarıları dikkate almayan davacının işten disiplin kurulu kararı ile çıkarıldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu dikkate alınarak davacının kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık ücretli izin alacağı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir
Karar davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.
Hâkim, dava veya cevap dilekçesinde bildirilen vakıalarla bağlı olup, tarafların bildirmediği vakıaları kendiliğinden inceleyemez ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz. Tarafların talep sonuçları ile bağlıdır, ondan fazlasına veya başka şeye karar veremez.
Davacı işçinin, davalı iş yerinde haftada bir gün 08:00-23:00 saatleri arası, diğer günlerde ise dokuz saat çalıştığını ileri sürmüştür. Mahkemece hükme esas teşkil eden bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının haftanın beş günü 08:00-18:00 veya 13:00- 23:00 saatleri arasında, haftanın bir gününde ise diğer müdürler izinli olduğundan 08:00-23:00 saatleri arasında çalıştığı, ara dinlenmeler sonrası haftada sekiz buçuk saat fazla mesai yaptığı, 2010 yılından itibaren işyerinde yapılan mağaza kampanyası sebebiyle davacının ayda bir gün dört saat fazla mesai yaptığı değerlendirilerek davacının 2010 yılından itibaren haftalık dokuz buçuk saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir.
Dosya içeriğine ve özellikle dava dilekçesi içeriğine göre davacı vekili açıkça davacının haftada bir gün 08:00-23:00 saatleri arası, haftanın diğer günlerinde ise dokuz saat çalıştığını belirtmektedir. Hükme esas bilirkişi raporunda ise davacının 2010 yılından itibaren işyerinde yapılan mağaza kampanyası sebebiyle ayda bir gün dört saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacı vekilinin fazla mesai konusunda bildirdiği maddi vakıa bağlayıcı olduğundan, davacının 2010 yılından itibaren işyerinde yapılan mağaza kampanyası sebebiyle davacının ayda bir gün dört saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücretine karar verilmesi hatalıdır.
3-Davalı tarafından ibraz edilen fazla mesai tahakkuku bulunan imzasız ücret bordroları ve banka dekontlarından, söz konusu ücret bordrolarında yazılı fazla mesai ücretlerinin davacıya banka aracılığı ile ödendiği anlaşılmış olup davacıya yapılan ödemeler değerlendirilmeksizin fazla mesai ücreti hesaplanması isabetsiz olmuştur.Davacının fazla mesai ücreti, anılan ücret bordrolarında davacıya banka kanalı ile ödenen miktarlar mahsup edilerek hesaplanmalıdır. Yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.