MAHKEMESİ: İş Mahkemesi
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, aylık ücret, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile asgari geçim indirimi alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalılar, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı ... Belediye Başkanlığı vekili ve davalı ... Tic. Ltd. Şti. temsilcisi temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Somut uyuşmazlıkta, düzenlenen kök bilirkişi raporunda, taraf tanıklarının anlatımları değerlendirilerek, davacının ayda bir hafta tatili gününde çalıştığı esas alınarak, yüzde otuz oranında indirim de uygulanarak hafta tatili ücreti alacağı hesaplanmıştır. Davacı asilin, ayda üç hafta tatili gününde çalıştığına dair yemin etmesi üzerine, Mahkemece davacı asilin yemininin nazara alınarak hesaplama yapılması için dosya yeniden bilirkişiye tevdi edilmiştir. Ek bilirkişi raporunda, davacı asilin yemini nazara alınarak, davacının ayda üç hafta tatili gününde çalışıldığı esas alınmış ve yeniden hesaplama yapılmıştır. Mahkemece, hafta tatili ücreti alacağında, davacı asilin yemininin kesin delil olduğu gerekçesiyle, ek bilirkişi raporu hesaplamalarına itibar edilmiş ve ayrıca aynı sebeple takdiri indirim de uygulanmaması gerektiği benimsenmiştir. Ne var ki, yemin teklifi, vakıaya ilişkin ispat yükü üzerinde olan tarafça diğer tarafa karşı yapılır. Söz konusu tatil çalışmasının varlığını kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu nazara alındığında, davacının ayda üç hafta tatilinde çalıştığına dair yemininin kendi lehine delil olarak değerlendirilmesi mümkün değildir. Mahkemece, bu yöne dikkat edilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.
Ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağında ise, hükme esas alınan ek bilirkişi raporunda, davacının dini bayramlarda bir gün haricinde ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının esas alınarak ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının hesaplanması dinlenen tanık beyanlarına göre yerindedir. Ancak, Mahkemece, davacı asilin ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmasına ilişkin yemin ettiği gerekçesiyle, hesaplanan ulusal bayram ve genel tatil ücretinden takdiri indirim uygulanmaması gerektiğinin benimsenmesi hatalı olmuştur. Yukarıdaki paragrafta da açıklandığı üzere, tatil çalışmasının varlığını kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu nazara alındığında, davacının söz konusu çalışmaya dair yemininin kendi lehine delil olduğunun kabul edilmesi mümkün değildir. Anılan sebeple, davacının dini bayramlarda bir gün haricinde ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının esas alınarak ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının hesaplanması dinlenen tanık beyanlarına uygun ise de, Mahkemece yazılı gerekçe ile söz konusu alacağa takdiri indirim uygulanmaması yerinde değildir.
3-Davacının aylık ücret alacağına yönelik talebi, 2014 yılının Mart ayına ilişkindir. Ek bilirkişi raporunun düzenlenmesinin ardından dosyaya sunulan dekontta, davacının banka hesabına fesih tarihinden sonra 21.04.2014 tarihinde 894,19 TL ödendiği anlaşılmaktadır. Ödeme savunmasına ilişkin belgelerin her aşamada nazara alınmasının mümkün olduğu Yargıtay’ca kabul edilmektedir. Bu halde, Mahkemece söz konusu dekontun dikkate alınmaması yerinde değildir.
Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.