MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA : Davacı, fazla mesai ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı taraf, davacının davalı işyerinde 20.07.1998-31.05.2007 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini belirterek fazla çalışma alacağı ve hafta tatili alacağının tahsilini talep etmiştir.
Davalı taraf, davacının davalı şirkette operasyon şefi olarak işveren vekili statüsünde çalıştığını, fazla çalışma alacağının mevcut olmadığını, ayrıca davacının dosyada mevcut ücret bordrolarını ihtirazi kayıt koymaksızm imzaladığını belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla çalışma alacağı ve hafta tatili çalışma alacağı olduğunu ispatladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.
ı-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.
Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.
İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.
Somut olayda davacı işçi hafta içi beş gün haftalık kırkbeş saatlik normal çalışma süresi dışında her hafta en az yirmi saat fazla mesai yaptığını, çalışma saatlerinin hafta içi 08.30-21.00 saatleri arasında, Cumartesi günleri ise 08.30-15.30 saatleri arasında olduğunu, belirtmiştir. Davacı tanıkları davacının 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını, ancak haftanın üç günü saat 21.00'e kadar çalıştığını, Cumartesi-Pazar günleri de aynı saatler arasında çalışıldığını bildirmişlerdir. Davalı tanıkları ise davacının hafta içi 08.30-18.00 saatleri arasında, Cumartesi günleri ise 08.30-13.30 saatleri arasında çalıştığını belirtmişlerdir. Davacı tanığı ... 2004 yılında işyerinden ayrılmıştır. Bu tarihten sonraki çalışma şartlarını bilebilecek durumda değildir. Ayrıca davacı tanıklarının belirttikleri çalışma süreleri davacının iddiasını da aştığından bu tanık anlatımlarının inandırıcı olduğunun kabulü mümkün değildir.
Bu durumda davalı tanıklarının tutarlı anlatımları değerlendirilerek davacının fazla mesai alacağını hesaplayan ilk bilirkişi raporu gerekçesi itibariyle dosya içeriğine daha uygundur. Bu sebeple alınan ilk bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi gerekirken inandırıcı bulunmayan davacı tanık beyanlarına itibarla hesaplama yapan ikinci bilirkişi raporunun hükme esas alınması hatalı olup bu husus hükmün bozulmasını gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy