(4857 S. K. m. 18, 20)
Dava: Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davacı ve davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi N. Özdamar Karakülah tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Yargıtay Kararı: Davacı vekili, müvekkilinin davalı belediyeye ait iş yerinde, kayden alt işveren şirket işçisi olarak çalıştığını, davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğunu, iş sözleşmesinin geçerli ve haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.
Davalı Belediye vekili, müvekkilinin ihale makamı konumunda olduğunu ileri sürerek, davanın taraf sıfatı yokluğundan reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı şirket vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, feshin haklı ve geçerli sebebe dayanmadığı, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunduğu gerekçesiyle, feshin geçersizliğiyle davacının davalı şirket işyerindeki işine iadesine ve mali sonuçlardan davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.
Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.
4857 sayılı Kanun'un 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasına göre işverenin aynı işkolunda birden fazla iş yerinin bulunması halinde, iş yerinde çalışan sayısı bu iş yerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir.
Dosya kapsamına göre, mahkemenin, davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olmadığına yönelik kabulü isabetlidir. Bu durumda, otuz işçi sayısının, davalı alt işveren şirketin iş yeri nazara alınarak belirlenmesi gereklidir.
Dairemizin geri çevirme kararı sonrasında dosyaya giren Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarından, fesih tarihi itibariyle, davalı şirketin iş yerinde yirmi işçi çalıştığı anlaşılmaktadır. Anılan sebeple, davacı işçinin iş güvencesi kapsamında bulunmadığından, davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.
Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.
Hüküm: Yukarıda açıklanan gerekçeyle;
1- Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,
2- Davanın REDDİNE,
3- Karar tarihi itibariyle alınması gerekli 27,70 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubuyla bakiye 03,40 TL karar ve ilam harcının davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına,
4- Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 60,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,
5- Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,
6- Taraflarca yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 20.01.2015 tarihinde oybirliği ile, karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy