MAHKEMESİ : İstanbul 36. Asliye Ticaret Mahkemesi
TARİHİ : 19/02/2013
NUMARASI : 2011/209-2013/16
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davalı Belediye yönünden reddine, davalı S..A.Ş yönünden kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı S.. A.Ş vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
-K A R A R-
Davacı vekili, müvekkili davalılar arasında 31.01.2008 tarihinde "İstanbul Büyükşehir Belediyesi Sosyal Yardım Alışveriş Kuponlarının Kullanım Esas ve Usulleri ile Alışveriş Kuponlarının Bedellerinin Ödenmesine Dair Sözleşmeyi" imzaladıklarını, sözleşme ile davalı şirketin yüklenici sıfatı ile sosyal yardım alışveriş kuponlarının tasarım ve basım, dağıtım otomasyon yazılım işini diğer davalı idareden ihaleyle aldığını, davalı idarenin müvekkiline 8.511.350,00 TL ödeme yapması gerekirken binde 7,5 oranında damga vergisi kesintisi yaparak eksik ödeme yaptığını, oysa ilgili sözleşmenin 7. maddesi uyarınca damga vergisinden davalı yüklenici firmanın sorumlu olması gerektiğini, idarece yapılan 90.045,06 TL eksik ödemenin iadesi için davalı yüklenici firmaya ihtarnameler keşide edilmesine rağmen sonuç alınamadığını ileri sürerek, müvekkili alacağından haksız olarak kesilen 90.045,06 TL'nin davalılardan müteselsilen kesinti tarihinden itibaren avans faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı Sağlık İstanbul S...Yatırımları A.Ş. vekili, taraflar arasında 31.01.2008 tarihli asıl ve 19.02.2009 tarihli ek sözleşmeler imzalandığını, sözleşmelerin 3. maddelerinde tarafların yükümlülüklerinin düzenlendiğini, müvekkilinin edimini sosyal yardım kuponlarının basım, dağıtım, kullanım ve güvenliği ile sınırlı olduğunu, müvekkilinin kullanılan kuponları tespit edip diğer davalı idareye bildireceğini, kupon bedelinin diğer davalı idare tarafından davacıya ödeneceğini, ödeme hususunda müvekkilinin taraf olmadığını, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 7. maddesinde "işbu sözleşmeden kaynaklanan damga vergisi yüklenici tarafından ödenecektir." hükmünü içerdiğini, burada belirtilen damga vergisinin 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'ndaki sözleşme damga vergisi olduğunu, 488 sayılı Kanuna ekli 1 sayılı tabloda 5281 sayılı Kanun'un 7. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu 01.01.2005 tarihinden itaberen belli bir parayı ihtiva etmeyen müvekkillerinin 1 sayılı tablo kapsamından çıkarıldığını, bu nedenle de müvekkilinin ödeyeceği bir damga vergisi yükümlülüğü bulunmadığını, davaya konu damga vergisinin ise resmi daireler tarafından kişilerden yapılan mal ve hizmet alımları karşılığında kişiler adına düzenlenen ödeme bedelini ihtiva eden makbuzların tabi olduğu ve aynı yasaya ekli 1 sayılı tablonun IV-1.a "makbuzlar ve diğer kağıtlar" başlığı altında tanımlanan ve bu kapsamda değerlendirilmesi gereken vergi olduğunu, bu vergiden de lehine ödeme yapılan kişinin sorumlu olduğunu, müvekkilinin idareye sattığı mal ve hizmetten bir kazanç elde etmediğini, komisyon bedeli dahi almadığını, idarece satın alınan mallara ilişkin makbuz ve faturaların damga vergisini ödemek yükümlülüğünün davacıya ait olduğunu, Sayıştay'ın 18.08.2009 gün, 2008/340/68 sayılı raporunda 488 sayılı yasanın ekli IV-A maddesinde uygulama alanı bulan binde 7,5 oranındaki verginin alışveriş merkezleri tarafından ödenmesi gerektiğinin ifade edildiğini, davacının ödeme yapması üzerine de diğer davalı idare tarafından davacının alacağından mahsup edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı İstanbul Büşük Şehir Belediye Başkanlığı vekili ise taraflar arasındaki sözleşmenin 7. maddesi uyarınca damga vergisinden diğer davalı yüklenicinin sorumlu olduğunu, müvekkiline bu davada husumet düşmeyeceğini, davacı tarafından dava konusu yapılan damga vergisinin resmi daireler tarafından yapılan mal ve hizmet alımlarına ilişkin ödemelerde 1 sayılı tablonun IV-1/a bendi uyarınca alınacak olan harcama damga vergisi olduğunu, bu durumun Sayıştay inceleme raporunda da belirtildiğini, müvekkili tarafından yapılan kesintinin doğru olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporu ve tüm dosya içeriğine göre; taraflar arasında akdedilen iki adet sözleşmede sözleşmenin damga vergisinin yüklenici davalı firmaya ait olduğunun belirtildiği, çünkü sözleşmelerin 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu uyarınca IV-1/a bölümünde düzenlenmiş akit olup belli parayı ihtiva ettiği takdirde binde 7,5 oranında damga vergisine tabi olduğu, uyuşmazlığın davalı idarece davacı şirkete yapılan ödemelerin damga vergisine ilişkin olduğu, Damga Vergisi Kanunu 1 sayılı tablosunun IV-1/a bölümündeki düzenlemeye göre, resmi daireler tarafından yapılan mal ve hizmet alımlarına ilişkin ödemeler nedeni ile kişiler tarafından resmi dairelere verilen ve belli parayı ihtiva eden makbuz ve ibra senetleri ile bu ödemelerin resmi daireler nam ve hesabına kişiler adına açılmış veya açılacak hesapların nakledilmesini veya emir ve havalelerin tadiyesini temin eden kağıtların binde 7,5 oranında damga vergisi ödemesi gerektiğini, bu nedenle davalı idarenin yaptığı işlemin doğru olduğu, tarafların verginin sorumluluğuna ilişkin aralarında yaptığı anlaşmaların hangi Usul Kanunu'na göre mümkün olduğu taraflar arasındaki sözleşmenin 7. maddesinde damga vergisinin sorumlusunun davalı şirket olduğunun belirlendiği gerekçesi ile davanın davalı idare yönünden reddine, diğer davalı S... İstanbul Tic. A.Ş. yönünden kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2-488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 3. maddesi "Damga vergisinin mükellefi kağıtları imza edenlerdir. Resmi dairelerde kişiler arasındaki işlemlere ait kağıtların damga vergisini kişiler öder..." hükmünü içermektedir. Hal böyle olunca, davalı şirket tarafından sadece basımı yapılan ve davalı Belediye tarafından ihtiyaç sahibi kişilere dağıtılan alışveriş kuponlarının davacı şirkete ait mağazalar zincirinde adı geçen kişiler tarafından kullanılması sonucu bedelin; davacı şirket tarafından her yedi günde bir düzenlenen dekontlar karşılığı davalı Belediye tarafından davacı şirkete ödeneceği sözleşmenin ilgili hükümlerinden anlaşıldığından, bu işlem nedeni ile gelir sağlayan davacı şirketin damga vergisinden sorumlu olması gerekirken, mahkemece yanılgılı şekilde sorumluluğun davalı yüklenici şirkete ait olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.
SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı şirket vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy