(765 S. K. m. 89)
Dava: Şahısların ve eşyanın emniyetini tehlike verecek şekilde vasıta kullanmaktan sanık Nuri'nin Türk Ceza Kanunun 565. maddesi gereğince takdire ve teşdiden 20 gün hafif hapis ve 20 lira hafif para cezasıyla tecziyesine 647 sayılı kanunun 4 ve 6. maddelerinin tatbikine yer olmadığına yargılama gideri alınmasına dair KOCAELİ I. Sulh Ceza Mahkemesi'nden verilen 20.10.1975 tarihli hükmün Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından süresinde dilekçeyle istenmek ve dava evrakı C.Başsavcılığının 12.1.1976 tarihli tebliğnamesiyle daireye gönderilmekle okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği düşünüldü :
Karar: Dosya münderecatına göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Türk Ceza Kanunun 89 ve 647 sayılı kanunun 6. maddesinde yer alan hükmün bir atıfet olarak bireyleri koruyucu olduğu kadar bir daha suç işlemekten çekinmeye sevkedici niteliği ile de sosyal yönü bulunduğu ve şartları bulunduğu takdirde ilk defa suç işleyen sanığın cezası mahkemece tecil olunabileceği gibi koşulları mevcud olsa bile hakim bir daha suç işlemekten çekineceği yolunda kanaat uyandırmayan sanıkların cezalarını tecil etmeyebilir. Ancak bu takdir hakkının kullanılmasında yukarıda belirtilen hususların gözönünde bulundurulması zorunludur.
Olayımızda geçmişteki hali, hükümlülüğü bulunmadığına dair, gelen cevabi yazıdan anlaşılarak müsbet yolda beliren ve savunması talimatın alındığı için sanığın yüzünü görmediği gibi aleyhine asgari bilgiye de sahibi bulunmayan hakimin bir daha suç işlemeyeceğine dair kanısının dayanağı gösterilip açıklanmadan mücerret bir daha suç işlemekten çekineceğine kanaat getirilmediği yolundaki gerekçeye dayanılarak teciline yer olmadığına karar verilmesi,
Sonuç: Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün isteme aykırı olarak bu nedenle BOZULMASINA, kanuni lüzum olmadan yatırılan depo parasının geri verilmesine 17.2.1976 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy