MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, bu adrese tebliğ yapılması gerekirken; yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanığın bilinen son adresinden farklı olan ...adresine tebliğe gönderildiği, 07/03/2019 tarihinde bila tebliğ iade edildiği, sanığın bilinen son adresine normal tebligat yapılmadan, bilinen son adresi ve aynı zamanda adres kayıt sistemindeki adresi olan... adresine doğrudan MERNİS şerhli olarak gönderilen tebligatın sanığın eşi Dilek Aksöz imzasına tebliğ edildiği ve bu tebligatın geçersiz olduğu, sanığın bilinen son adresinde MERNİS şerhi olmadan, oğlu Beytullah Aksöz imzasına 16/05/2019 tarihinde yapılan tebligatın ise UYAP’tan elde edilen nüfus kaydına göre oğlunun tebliğ tarihinde 18 yaşından küçük olması sebebiyle tebligatı almaya ehil olmaması ile geçersiz olduğunun anlaşıldığı, bu cihetle sanığın temyiz talebinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabulüyle yapılan incelemede;
Yokluğunda verilen 05/05/2016 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın sanığın bilinen son adresi ile aynı olan MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği ve bu şekilde yapılan tebligatın geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; 05/05/2016 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edilmemesi nedeniyle mahkemece yapılan hükmün kesinleştirilmesinin usulüne uygun olmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmediği, denetim süresinin işlemeye başlamadığı, hükmün açıklanmasına ilişkin 19/02/2019 tarihli kararın hukuken geçerliliği bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;
Sanığın, gündüz vakti Türk Telekom A.Ş. ye ait telefon kablolarını keserek çalmaya teşebbüs etmesi şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK'nın 142/1-a maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, ilk mahkumiyet karar tarihi olan 19/04/2011 tarihinden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 09/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy