(743 S. K. m. 498, 533, 576) (1086 S. K. m. 427)
Dava: Ankara Belediyesi ve T. Çocuk Esirgeme Kurumu taraflarından, mütevefaa A. Rasim Yaşat'a ait vasiyetnamenin tenfizine itiraz edilmekle yapılan muhakeme sonunda vakii itirazlarının reddine dair verilen yukarıda tarih ve numarası yazılı ara kararı müteriz T. Çocuk Esirgeme Kurumu tarafından temyiz edilmekle gereği düşünüldü:
Karar: Vasiyetçi tarafından hak ve vazifeleri belirtilemiş olan tenfiz memuru, mirası resmen idare etmekle görevlendirilen kişinin hak ve görevlerine sahiptir. (M.K. 498/1) Kanunda tenfiz memurunun görevlerinin sınırı denetimi konularında açıklık bulunmadığı, hatta tenfiz memurunun hukuki statüsü belirtilmediği için Medeni Kanunun 533 ve 576. maddelerinden yararlanılarak tenfiz memurlarının işlemlerinin Sulh Hakimini kontrolüne tabii olduğu kabul edilmiştir. Bu konuda ilmi ve kazai içtihatlar söz birliği içindedir.
Yargıtay, nihai kararları, yani hakimin dosyadan el çekmesini gerektiren hükümleri incelemekle görevlidir. (H.U.M.K. 427) Olayda hakimin ara kararı temyiz edilmiştir. temyize konu hususları ise (evvelce tenfiz memurluğu yapan kişinin bu görevinden ayrıldıktan sonra yeni tenfiz memurlarının avukat sıfatiyla temsil edip edemeyeceği, bir makama tevcih edilen tenfiz memurluğu göevini o makamdan ayrılan kişinin yürütüp yürütemiyeceği) hususlarına ilişkindir. Bu konudaki uyuşmazlıklar, tenfiz memurlarının işlemlerine karşı yapılan şikayet sebebiyle Sulh Hakiminin yapacağı inceleme sonunda nihai olara vereceği kararın temyiz edilmesi sırasında incelenebilir. Bu safhaya ise henüz gelinmemiştir. Öyle ise, az önce belirtilen sebeplerle temyiz dilekçesinin reddi gerektir.
Sonuç: Temyiz dilekçesinin yukarıda gösteliren sebeple REDDİNE 28.1.1974 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy