(743 S. K. m. 152, 190)
Dava: N.Ö. ile A.Ö. arasındaki tezyidi nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Medeni Kanunun 152. maddesi gereğince koca, karısını haline uygun şekilde geçindirmekle mükelleftir. Kadının şahsi gelirinin bulunması kocayı nafaka borcundan kurtarmaz.
Medeni Kanunumuzun prensip itibariyle mal ayrılığı rejimini kabul ettiği için, kural olarak kadın birliğin ortak masraflarına katılmağa mecbur değildir. Ancak koca, karısının aile masraflarına uygun bir surette katılmasını isteyebilir. Bunun derecesinde uyuşmazlık miktarını hakim tespit eder. (M.K. 190)
Şu halde, hakim tarafından bir müdahalenin söz konusu olmadığı hallerde koca, karısının geçim masraflarını karşılamak zorundadır. Bununla beraber kadının şahsi gelirinin nafaka miktarının tespitinde tali bir faktör olarak kabulü hakkaniyete uygun düşer. Hal böyle iken geçim borcunu kadına yükler şekilde az nafaka takdiri 152. maddesinin sevk amacına ters düşer. Öyle ise yapılacak iş, evvelce takdir edilen nafakanın uygun miktarda artırılmasından ibarettir. Hal böyle iken kararda, sembolik diye adlandırılan cüzi tutarda nafaka tayin olunması usul ve kanuna aykırıdır.
Sonuç: Temyiz edilen kararın gösterilen sebeplerle BOZULMASINA 22.12.1975 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy