(743 S. K. m. 137, 138, 139, 140, 143, 144)
Dava: Zeki K. ile Nuriye K. arasındaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilerek evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Boşanma sebeplerinden biri sabit olunca hakim ya boşanmaya veya karı kocanın barışmaları ihtimali bulunduğu takdirde ayrılığa hükmedebilir (M.K. 138). Hakimin tayin ettiği ayrılık süresi içinde karı koca barışmamışlarsa iki taraftan her biri boşanma talebinde bulunabilir (M.K.139). Ayrılık hükmüne esas olan hadiseler münhasıran boşanma isteyenin aleyhine olmadıkça karı kocadan yalnız birisi tarafından talep edilmiş olsa bile boşanmaya hükmedilir. Bununla beraber diğer taraf müşterek hayata dönmekten kaçınırsa, ayrıllık hükmüne esas olan hadiseler yalnızca boşanma isteyenin aleyhine olsa bile yine boşanmaya hükmedilir. Boşanma hükmü, ayrılık davasının incelenmesi sırasında tahakkuk eden ve ayrılıktan sonra ortaya çıkan haller dikkate alınarak verilir (M.K.140). O halde boşanma sebebiyle tazminat (M.K.143) ve yokluk nafakası (M.K.144) isteyen eşin kusur yönünden durumu hem ayrılık kararına yol açan olaylar ve hem de ayrılık kararından sonraki tutum ve davranışları dikkate alınarak değerlendirilmelidir.
Kadının açtığı dava sonunda mahkeme davalının davacıya bıçakla saldırdığı, çocuklarla ilgilenmediği, davacı hakkında ileri geri konuştuğu ve esasen İsviçre'de o ülke hukukuna göre ayrı yaşamalarına karar verildiği kabul edilerek ayrılığa hükmedilmiştir. Görüldüğü gibi o davada koca tam kusurlu bulunmuştur. Medeni Kanunun 140/2. maddesi şartlarının oluştuğu ispatlanmadıkça boşanma isteğinde bulunulamaz.
İncelenen davada davacı kocanın müşterek hayatı sürdürme önerisinin davalı kadın tarafından red edildiği yönünde bir delil bulunmamaktadır. Böyle olunca boşanma isteğinin reddi gerekirken kabulü doğru görülmemiştir.
Sonuç: Davalının temyiz itirazının bu sebeple kabulü ile hükmün BOZULMASINA 03.12.1990 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy