(743 S. K. m. 151, 152, 153, 162)
Dava: Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm tazminat ve nafaka yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup, gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar:
1- Aileyi infak ve iaşe ile koca yükümlü olup (MK 152. madde), koca Medeni Kanun'un 190. maddesi çerçevesinde karısını aile masraflarına katılmasını, aynı kanunun 151/3. ve 153/2. maddeleri çerçevesinde ihtiyaç olduğu kadar müzaharet isteyebilir. Şu hastalık, yaşlılık, işsizlik gibi sebepleri oluşması halinde, koca yararına Medeni Kanun'un 137. maddesi çerçevesinde tedbirler oluşturabilir. Kadının varlıklı ve hatta boşanma davasında tam kusurlu eş olması, kocanın Medeni Kanun'un 152. maddesinde yer alan görevini ortadan kaldırmaz. Boşanma davası açılmakla, taraflar ayrı yaşamak hakkına haiz olup (MK 162/2. madde) mahkeme dava tarihinden itibaren gerekli tedbirleri re'sen almak ve bu cümleden olarak kadın lehine tedbir nafakasına hükmetmekle mükellef olduğu halde, gerekçesi gösterilmeden kadın yerine koca lehine tedbir nafakası verilmesi doğru değildir.
2- Davacının maddi tazminat isteği Medeni Kanun'un 143/1. maddesine dayanmaktadır. Bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi de doğru görülmemiştir.
Sonuç: Temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 20.11.1996 tarihinde, oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy