(743 S. K. m. 131, 143, 144) (2709 S. K. m. 13, 36) (HG. 31.10.1990 T. 1990/2-452 E. 1990/549 K.) (HG. 24.06.1992 T. 1992/2-331 E. 1992/414 K.)
Dava: Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Karar: Medeni Kanunun 131/1. maddesi kapsamında görülen dava sonucu taraflar boşanmıştır.
Medeni Kanunun 144. maddesince düzenlenen yoksulluk nafakası boşanmanın (eki-fer'i) ayrıntalarındandır (Y. 2. HD.'nin 3.3.1997 gün, 1114-2288 sayılı kararı). Bu nedenle de boşanmanın sonucu ile sıkı sıkıya bağlantılıdır.
Aynı nitelikte olan Medeni Kanunun 143/1-2. maddeleriyle ilgili olarak 22.1.1988 gün, 5/1 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nca oluşturulan İnançları Birleştirme kararında yer alan yorum kurallarının benzetme (kıyas) yolu ile yoksulluk nafakası isteklerine de uygulanması gerekir. Boşanma davasından sonra böyle bir isteğin dinlenemeyeceğinin kabulü hak arama özgürlüğünün sınırlaması olur ve anayasa'nın 13 ve 36. maddesi uyarınca yasal bir kurala dayanması gerekir. Yoksulluk nafakasının boşanma kararından sonra istenemeyeceğine ilişkin yasal bir kural bulunmadığına göre işin esasının incelenmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru bulunmamıştır (YHGK'nın 31.10.1990 gün 452/459 ve 24.6.1992 gün 33/414, 5.2.1997 gün 795-52; Y. 2. HD'nin 12.3.1993 T. 1469-2509 sayılı kararları).
Sonuç: Temyize konu hükmün açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine 15.6.1999 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy