(4721 S. K. m. 176) (743 S. K. m. 145)
Dava: Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yerel mahkeme değerlendirmesi 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu hükümlerine de uygun bulunmasına göre sair temyiz itirazları yersizdir.
2- Yoksulluk nafakasının artırılabilmesi için bu davanın açıldığı tarihte davacının yoksulluğunun devam etmesi ve şartlarının lehine değişmiş olması gerekir. (TKM. 145, TMK. md. 176) Tarafların boşanmalarına ilişkin Adana Asliye 1. Hukuk Mahkemesinin 19.4.1999 tarihli 965-296 sayılı ilamını inceleyen Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 16.9.1999 tarihli 6750-9699 sayılı kararının 1. bendinde tenkit kapsamında işaret olunduğu üzere bu davanın davacısı A.'nin olağanın çok üstünde mal ve gelirinin olduğu anlaşılmaktadır. Bu davada toplanan deliller de o ilamla yapılan tespitin aksine bir kabule elverişli değildir. Adana Asliye 1. Hukuk Mahkemesinin 19.4.1999 tarihli 965-296 sayılı kararının konusu ile sınırlı kesin hüküm teşkil ettiği, o kararla oluşan hukuki yanılgının genişletilmesinin hakkaniyet kuralları ile bağdaşmıyacağı düşünülmeden davacı için tayin olunan yoksulluk nafakasının da artırılması doğru bulunmamıştır.
Sonuç: Hükmün 2. bentte açıklanan sebeple BOZULMASINA, hükmün A. için tayin olunan nafakaya ilişkin bölümünün ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliği ile karar verildi. 04.02.2002.
Full & Egal Universal Law Academy