(4721 S. K. m. 169, 182, 197, 215, 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 336)
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre sair temyiz itirazları yersizdir.
2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan , özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır. O halde yargılama sırasında anne yanında bulunan müşterek çocuk için dava tarihinden geçerli olmak üzere, Türk Medeni Kanununun 185/3, 186/3 maddelerine uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken bu konuda karar verilmemesi doğru değildir.
3-Velayeti babaya verilen müşterek çocuk ile davalı anne arasında şahsi ilişki kurulurken başlangıç ve bitiş saatlerinin gösterilmemesi infazda tereddüt yaratacak nitelikte olup, bu hususta bozma nedenidir.
Sonuç: Temyize konu kararın 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise 1. bentteki nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliği ile karar verildi. 27.02.2003
Full & Egal Universal Law Academy