MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 02.11.2017 tarih ve 2017/1176 Esas - 2017/2296 Karar sayılı kararının sanık tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
İlk derece mahkemesince sanığın beraatine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi tarafından ise sanığın mahkumiyetine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca, yerel mahkemece verilen beraat kararı istinaf mercii tarafından mahkumiyet kararı verilerek hüküm türü değiştirildiğinden kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nin 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesi suretiyle TCK'nin 58/6. maddesindeki mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamaz hale getirilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 02.11.2017 tarih ve 2017/1176 Esas - 2017/2296 Karar sayılı “sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “İstanbul 19. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.