MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Kasten yaralama
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yerinde görülmeyen diğer nedenlerinin reddine, ancak;
1)Tarafların olayın gelişimini farklı şekilde anlattıkları anlaşılmakla, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması; bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine yorumlanarak 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda (1/4) uygulanmasını gerektiğinin gözetilmemesi,
2)Sanığın tekerrüre esas alınan Doğanhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2015 tarih ve 2014/184 Esas- 2015/73 Karar sayılı uyarınca verilen 5 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1. cümle maddesi uyarınca verilmiş olduğu, bahse konu suçun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede; sanık hakkında Doğanhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 01.06.2018 tarihli ek kararı ile uzlaşma nedeniyle düşme kararı verildiği, uzlaşmanın sağlanması nedeniyle bu suçun tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın güncel adli sicil kaydında başka tekerrüre esas hüküm de bulunmadığı anlaşıldığından, sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının ve bu nedenle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.