Basit yaralama suçundan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ve basit yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...'ın, Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 125/1, 106/1-2. cümle, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası ve 2 kez 1.500,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, cezaların TCK’nin 51. maddesine göre ertelenmesine dair Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2018 tarihli ve 2016/222 Esas, 2018/448 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 14.10.2020 tarihli ve 2020/12504 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2020 tarihli ve 2020/92267 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.
Mezkur ihbarnamelerde;
5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesinde yer alan “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir” şeklindeki düzenleme adli para cezalarının ertelenmesinin söz konusu olmadığı nazara alındığında, sanık ... hakkında verilen 2.000,00 Türk lirası ve sanık ... hakkında verilen 2.000,00 Türk lirası ve 2 kez 1.500,00 Türk lirası adli para cezalarının ertelenemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Adli para cezasına mahkum edilen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'da adli para cezaları hakkında erteleme hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, TCK’nin 51. maddesine aykırı şekilde adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.
Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; sanık ... hakkında kasten basit yaralama ve sanık ... hakkındaki kasten basit yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2018 tarihli ve 2016/222 Esas, 2018/448 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (c) bendi gereğince aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.