MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit
HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanık ...hakkında mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen karara ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün 2009/13 Esas -12 Karar sayılı kararı uyarınca, sanık hakkında verilen 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup, temyizi mümkün bulunmadığından, itiraz mercii tarafından tetkik edilmek üzere, dosyanın temyizen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
2) Mağdur ...'ın sanık...hakkında kendisine yönelik kasten yaralama, mağdur ...'ın sanık... hakkında kendisine yönelik kasten yaralama ve mağdur...'ın suça sürüklenen çocuk ... hakkında kendisine yönelik silahla tehdit suçundan verilen kararlara ilişkin yaptıkları temyiz taleplerinin incelenemesinde;
Mağdurlar ... ve ...'ın 15/10/2015 tarihli, ...'ın ise 18/02/2016 tarihli duruşmada şikayetçi olmadıklarını ve davaya katılmak istemediklerini beyan etmeleri karşısında,, katılan sıfatını almayan mağdurların temyiz hakkı bulunmadığından, mağdurların temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
3) Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;
Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanığın temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,
4) Sanık ...hakkında mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;
Sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesine göre temel cezanın belirlenmesinin ardından, artırım maddesi olan TCK'nin 86/3-e ve 87/1-d maddelerinin ayrı ayrı, denetime imkan verecek şekilde uygulanması, cezanın 5 yılın altında kalması halinde TCK'nin 87/1-son maddesi gereğince 5 yıla çıkartılması gerekirken; yazılı şekilde doğrudan 5 yıl hapse çıkarılmak suretiyle uygulama yapılarak 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesine aykırı davranılması sonuca etkili olmadığından,
Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
5) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur...'a yönelik tehdit suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;
Suç tarihi itibarıyla 15-18 yaş arasında bulunan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1-3 maddesi gereğince sosyal inceleme raporu aldırılmaması ve sosyal inceleme yaptırılmama gerekçesinin kararda gösterilmemesine ilişkin eksiklik, suça sürüklenen çocuğun inceleme tarihi itibariyle 18 yaşını bitirmiş olması nedeniyle telafisi imkansız olup dosyaya bir katkı da sağlamayacağı anlaşıldığından bozma nedeni sayılmamıştır.
Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hükmolunan "1 yıl 1 ay 10 gün" hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nin 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği ve TCK'nin 51/3. fıkrası uyarınca denetim süresi belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin " 5237 Sayılı TCK'nın 51/1 maddesi gereğince hükmolunan cezanın 1 yıl 1 ay 10 gün süre ile ertelenmesi" şeklinde karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından " 5237 Sayılı TCK'nın 51/1 maddesi gereğince hükmolunan cezanın 1 yıl 1 ay 10 gün süre ile ertelenmesi" ibaresinin çıkarılması yerine " 5237 Sayılı TCK'nin 51/1 maddesi gereğince hükmolunan cezanın ertelenmesine ve TCK'nin 51/3. fıkrası uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün denetim süresi belirlenmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.07.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.