İNCELENEN KARARIN;
Mahkemesi :Ceza Dairesi
İlk Derece Mahkemesi : Elazığ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.04.2017 tarih ve 2017/76 - 2017/180 sayılı kararı
Suç: Terör örgütü propagandası yapmak
Hüküm: 3713 sayılı Kanunun 7/2, 7/2-2, TCK'nın 43,62, 53. maddeleriuyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi
Temyiz edenler: Sanık ve müdafii
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Bölge adliye mahkemesince sanık hakkında terör örgütünün propagandasını yapmak suçuna ilişkin kesin olarak verilen hükmün, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f bendinde öngörülen süre içinde temyiz edilmekle,
Yapılan yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri sair nedenler yerinde görülmediğinden temyiz davasının esastan reddine, ancak;
1- İlk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesi gerekçeli karar
başlıklarında suç tarihi olarak silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçunun zincirleme olarak işlenmesi nedeniyle son paylaşımın yapıldığı tarih olan “08.10.2016” tarihi yerine “2016” olarak yazılması,
2- İlk Derece Mahkemesince verilen kararın hüküm kısmında TCK'nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın iki kere yazılması,
3- Sanığın gözaltında ve tutuklulukta kaldığı sürelerin sanığa verilen cezadan 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi gereğince mahsubunun hükümde yer almaması,
Bozmayı gerektirmiş, bu sebeplerden dolayı hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, gerekçeli karar başlıklarında suç tarihi olarak gösterilen “2016” tarihinin çıkarılarak “08.10.2016” olarak yazılması, gerekçeli kararda yer alan sanık hakkındaki hükmün 6. cümlesinde tekrarlanan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın bütünüyle çıkarılması, sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin TCK nun 63. maddesi gereğince mahsubunun hükme eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Elazığ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 13.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.