(743 S. K. m. 144)
Dava: Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Dava dilekçesinde ayda 200.000.000 lira yoksulluk nafakası talep edilmiş, mahkemece davacının boşanmadan sonra yoksulluğa düştüğü kabul edilerek ayda 150.000.000 lira yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir.
Taraflar boşanma davası sırasında hakim huzurunda mali konularda da anlaşmışlar ve davacı orada yoksulluk nafakası talebinin olmadığını beyan etmiş ve bu karar kesinleşmiştir. Medeni Kanunun 144. maddesine göre boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek eş yoksulluk nafakası talep edebilir. Bu karar o tarihte bu davanın davacısı olan kadının yoksulluğa düşmediği yönünde kesin hüküm oluşturur.
Sonuç: O halde, davacının artık yoksulluk nafakası talebinde bulunamayacağı düşünülmeden talebin kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.04.2002 tarihinde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy