MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Y A R G I T A Y K A R A R I
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı, davalı ile 06.11.2006 tarihinde boşandıklarını, boşanma kararı ile davacı lehine 50,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini, daha sonra 12.07.2007 tarihinde açılan nafakanın arttırılması davası ile 150,00 TL'ye çıkarıldığını, hükmedilen miktarın ihtiyaçlarını karşılamadığından yoksulluk nafakasının 300,00 TL'ye çıkarılmasını talep etmiştir.Davalı ise davacının özel bir şirkette ahçı olarak asgari ücretle çalıştığını, babası ile oturduğunu, yurtdışındaki kardeşlerinin babasına bakan davacıya para yardımı yaptıklarını, davacının gelirinin kendisinden daha iyi durumda bulunması nedeniyle nafakanın kaldırılmasını istemiştir.Mahkemece, yoksulluk nafakasının ömür boyu sürmeyeceği, mali durumlara göre belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.TMK'nun 176/3.maddesine göre; irat biçiminde ödenmesine karar verilen nafakanın yoksulluğun ortadan kalkması halinde mahkeme kararıyla kaldırılması mümkündür.Yine, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.Somut olayda tarafların 06.11.2006 tarihinde boşandıklarını, davacı kadının özel bir şirkette yarım gün 335,00 TL aylık ile çalıştığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.Ancak, Yerleşik Yargıtay'ın uygulamalarına göre asgari ücretin yoksulluğu ortadan kaldırmadığı ilke olarak kabul edilmiştir (HGK'nun 1.5.2002 gün 2-397 E-339 K. Sayılı kararında olduğu gibi).Bu nedenle davalının asgari ücretle çalışsa bile yoksulluğun ortadan kalkmayacağı, yoksulluk nafakasına hükmedildiği 2007 tarihinden itibaren geçen süre, davacının işinin sürekli olmaması ve asgari ücretten az ücret alması dikkate alınarak yoksulluk nafakasının uygun bir miktarda arttırılması gerekirken reddine karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.