MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 1. AİLE MAHKEMESİ
TARİHİ : 05/03/2015
NUMARASI : 2014/342-2015/165
Taraflar arasındaki nafakanın artırımı-kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili dava dilekçesinde; 2012 yılında boşanma ile belirlenen yoksulluk ve iştirak nafakasının ihtiyaçlarını karşılamada yetersiz kaldığını belirterek iştirak nafakasının 300 TL'den 500 TL'ye, yoksulluk nafakasının 400 TL'den 600 TL'ye artırımına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin, bankalara 80.000 TL borcu olduğunu, iş bulamadığını, borçlarını ödeyemediğini belirterek davanın reddi ile, karşı davasında; müvekkilinin 2014 yılı Şubat ayında davacıya 34.000 TL ödemede bulunduğunu, davacının 60.000 TL civarında birikmiş parasının olduğunu, sigortalı olarak çalıştığını, kira gideri bulunmadığını belirterek iştirak ve yoksulluk nafakasının kaldırılmasını istemiştir.
Mahkemece; davacı-karşı davalı kadının sürekli gelir getiren bir işinin olduğu, müşterek çocuğun ise, ihtiyaçlarının arttığı gerekçesiyle asıl davada yoksulluk nafakasının artırımı talebinin reddine, iştirak nafakasının artırımı talebinin kısmen kabulü ile 300 TL'den 400 TL'ye artırımına; karşı davanın ise kısmen kabulü ile yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı-karşı davacı vekilinin tüm, davacı- karşı davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Taraflar arasında görülen boşanma dava dosyasında davalı kadın lehine 400 TL yoksulluk nafakasına 08.05.2012 tarihinde karar verilmiş, bu dava ise 09.05.2014 tarihinde açılmıştır.
Asıl davada yoksulluk nafakasının artırımı, karşı davada ise kaldırılması, TMK'nun 176/4 gereğince talep edilmektedir.
Davacı-karşı davalının; Hava İkmal Bakım Komutanlığı çay ocağında çalışıp asgari ücret aldığı, davalı–karşı davacının ise emekli olduğu, emekli maaşı tespit edilememişse de, boşanma dava dosyasında yeni eşi adına kayıtlı işyerinin bulunduğu tespit edildiğine göre, Yargıtay'ın ve Dairemizin yerleşik uygulamaları gereğince asgari ücret düzeyinde gelire sahip olunması yoksulluğu ortadan kaldıran neden değildir. (HGK, 07.10.1998 gün, 2-656 E – 688 K, 26.12.2001 tarih, 2-1158 E – 1185 K. , 01.05.2002 tarih, 2- 937 E-339 K sayılı kararları).
Bu durumda, davalının asgari ücret düzeyinde gelire sahip olmasının onun yoksulluk durumunu ortadan kaldırmadığı düşünülmeden, karşı davanın yoksulluk nafakasının kaldırılması talebi yönünden kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Mahkemece; davalı kadının işe başlamasının ancak yoksulluk nafakasında indirim sebebi olabileceği kabul edilerek ve ayrıca davacının sosyal ve ekonomik durumuna göre ödemekte zorlanmayacağı bir miktara indirilerek TMK'nun 4. maddesi gereğince hakkaniyete uygun karar verilmesi gerekirken, karşı davanın kısmen kabulü ile yoksulluk nafakasının tamamen kaldırılmasına karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy