(5271 S. K. m. 223, 237, 260, 261)
Dava ve Karar: Gereği görüşülüp düşünüldü;
1) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
Karar tarihinde yürürlükte olan 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 Sayılı Yasaya eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, sanığa yaralama suçundan doğrudan tayin olunan adli para cezasına ilişkin hükmün kesin nitelikte olması nedeniyle, müşteki sanık vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 317. maddesi gereğince reddine,
2) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;
Yargılama aşamasında şikayetçi olduğunu beyan eden müşteki hakkında, kamu davasına katılma talebi konusunda karar verilmeden hüküm kurulan ve süresinde temyiz dilekçesi vererek kararı temyiz eden müşteki vekilinin 5271 sayılı CMK'nin 260/1. ve 261.maddeleri uyarınca hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenerek; CMK'nin 237/2 maddesi gereğince müşteki ...'ın katılan, olarak kabulüyle yapılan incelemede;
Sanığın eyleminin meşru müdafaa kapsamında kaldığının kabulü karşısında 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,
Sonuç: Bozmayı gerektirmiş, müşteki sanık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca bozulmasına, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hükmün "...Sanık hakkında TCK'nin 25/1 maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına..." şeklindeki fıkrasından "...ceza verilmesine yer olmadığına.." cümlesinin çıkarılarak yerine "5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesine göre beraatine" şeklindeki cümlenin eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına, 17.02.2016 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy