(743 S. K. m. 727, 728, 740, 908)
Dava dilekçesinde 110.000.000 lira ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece; davanın aynen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Davacı vakıf idaresi; (11) nolu parselde 6/18 oranında hissedar olduğu bahçeli evi davalının işgal ettiğini bayanla 01/06/1994 -31 /03/1997 tarihleri arası için (110.100.000) lira ecrimisilin tahsilini talep etmiştir.
Davalı; davaya konu taşınmazı 3/18 pay sahibi olan Havva'dan kiraladığını, davacı idarenin burada malik olmadığı halde ecrimisil talep etmesinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece; davalının kiracı olmasının ecrimisil ödemesine engel olamayacağı belirtilerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Uyuşmazlık; davaya konu yerde pay ve paydaş çoğunluğu bulunmaksızın 3/18 oranda hissedar olan 3 kişiden ecrimisile konu yeri kiralayan davalının, 6/18 oranda hissedar olan davacıya ecrimisil ödeyip ödemeyeceği konusunda toplanmaktadır.
Eğer davalı kiracı, var olarak farzettiği hukuksal duruma (kira sözleşmesine) güvenerek taşınmazı işgal etmekte ise onun iyiniyetini korumak gerekecektir. Öyleki yerinde bir güven (itimat) her zaman korunmaya layık bulunmaktadır. Zira onun iktisabı (zilyetliği) hukuksal bir nedene dayanmaktadır ve bundan dolayıdır da zilyetliği haklı sayılmalıdır. O halde: şahsi bir hakka dayanan (iyiniyetli) fer'i zilyedin (kiracının) bu hukuksal ilişkiye göre, asli zilyede (kiralayana) karşı sorumluluk derecesi ne ise, bu derece gerçek hak sahibi karşısındaki sorumluluğunda da ölçü ve kıstas olacaktır.
Yukarıdaki açıklamaların sonucuna göre, iyiniyetli fer'i zilyet (davalı kiracı) esas hak sahibine (davacıya) karşı da, varlığına inandığı hakka dayanarak vaki kullanmadan ötürü sorumlu tutulamayacaktır. Zira davalı kiracılık hakkını elde ederken başkasının (davacının) hakkına tecavüz ettiğini bildiği hususu ne iddia ve ne de ispat edilmiştir. Kaldı ki kendisine konuyu açıklayan herhangi bir ihtarda da bulunulmamıştır.
Bu itibarla: yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde Olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18/06/1998 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy