(4721 S. K. m. 144, 175)
Dava: Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü :
Karar: Davada 7.500.000 lira olan yoksulluk nafakasının 80.000.000 liraya çıkartılması istenilmiş, mahkemece davanın kısmen kabulü ile nafakanın aylık 60.000.000 lira olarak hüküm altına alınması cihetine gidilmiştir.
Medeni Kanunun 144. maddesinde Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek eş, kusuru daha ağır olmamak şartıyla geçimi için diğer eşten mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir hükmü getirilmiştir.
Yoksulluğun hukuksal kavramı anılan maddede tanımlanmamış ise de, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 7.10.1998 tarih ve 2-656-688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.
Davalı hakkında yaptırılan tahkikata verilen cevapta davalının Sarıyer Belediyesinde çalıştığı bildirilmiştir.
O halde mahkemece davalının gelir durumu sağlıklı bir şekilde araştırılarak bu gelirin onu yukarıda açıklanan yoksulluk kavramından kurtaracak düzeyde olup olmadığı değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.06.2002 günü oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy