(4721 S. K. m. 175, 176)
Dava: Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Davada, önceki 40.000.000 lira yoksulluk nafakasının artırılması istenilmiş; mahkemece, davacının asgari ücretle çalıştığı gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak, her dava açıldığı tarihteki şartlara tabidir. Önceki nafaka 25.6.2001 tarihinden itibaren hükmedilmiş olup, işbu dava tarihi olan 2003'e kadar toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davalı kadın yoksulluktan kurtulmuş değildir. Hemen belirtmek gerekir ki; Hukuk Genel Kurulunun yerleşik kararlarında asgari ücret düzeyinde gelire sahip olunması yoksulluğu ortadan kaldırıcı bir olgu olarak kabul edilmemiştir (HGK.07.10.1998 gün 2-656 E, 688 K., 26.12.2001 gün 2-1158 E, 1185 K. ve 1.5.2002 gün, 2-397 E, 339 K.sayılı ilamları gibi).
Bu durum ancak nafakanın miktarını tayinde etken olarak dikkate alınmalıdır.
O halde tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine göre az da olsa nafaka miktarının artırılması gerekirken istemin tümüyle reddi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.06.2004 tarihinde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy