(6570 s K. Geç. m. 5) (4792 S. K. m. 19) (1086 S. K. m. 74)
Dava: Dava dilekçesinde kira parasının 21.3.2003 gününden başlayarak aylık 441.188.000 lira olarak tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü ile aylık kira parasının 441.188.000 lira olarak tespiti cihetine gidilmiş, hüküm davacı-davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Davada, 21.3.2003 tarihinde başlayan dönem kira parasının tespiti istenilmiş, mahkemece, TEFE oranında artış yapılarak davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm, süresinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
Oysa, 8.12.1993 tarih ve 21782 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 3917 sayılı yasanın 7. maddesi ile 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkındaki Kanuna geçici 5. madde eklenmiş ve yine, 7.6.1994 tarih ve 21953 Sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 3995 sayılı kanunla değişik, 4792 sayılı kanunun 19. maddesi 2. fıkrasında da, kurumun sahibi olduğu gayrimenkullerin kira bedellerinin her yıl Devlet İstatistik Enstitüsü Tüketici Fiyat Endeksindeki artış oranından az olmamak üzere rayiç ve emsal değerle belirleneceği düzenlenmiştir.
Ancak, mahkemece talep edilen kira parasına hükmedilmesi ve talebinde TÜFE oranından az olması nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Sonuç: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 8.7.2004 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy