(6570 S. K. m. 9)
Dava: Dava dilekçesinde kira parasının 28.04.2004 gününden başlayarak aylık 750.000.000 lira olarak tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile aylık kira parasının 646.557.600 lira olarak tespiti cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Davada, 28.04.2004 tarihinde başlayan dönem kira parasının tespiti istenilmiş, davalı taraf istenen kira parası miktarının çok olduğunu savunmuş olup, mahkemece DİE TEF Endeksi uygulanarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Taraflar arasındaki kira sözleşmesinin başlangıç tarihi 28.4.2002, süresi üç yıldır.
Kira sözleşmesinin özel şartlar bölümünün 19. maddesinde "İTO ile DİE TEF Endeksindeki artışın ortalaması alınarak kira parası tespit edilecektir" hükmü yer almaktadır.
Sözleşmedeki böyle bir şart, kira süresi içinde kira parasının, sözleşmede kararlaştırılan oranda artırılması yükünü getirmektedir.
O halde; mahkemece, sözleşmede kararlaştırılan artış koşulu uygulanmak suretiyle kira tespiti gerekirken, sadece DİE TEF Endeksi esas alınarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 7.2.2005 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy