ÖZET: 5237 SAYILI TCK’NIN 223/9. MADDESİNDEKİ “DERHAL BERAAT KARARI VERİLEBİLECEK HALLER” İLE BAĞLANTISI OLMAKSIZIN ANILAN YASA’NIN 193/2. MADDESİ UYARINCA; SANIĞIN SORGUSU YAPILMADAN DELİLLERİN TAKDİRİ SONUCUNDA ULAŞILACAK KANIYA GÖRE BERAAT KARARI VERİLEBİLİR.
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:
Eyleme ve yükletilen suça yönelik o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden ve 5271 sayılı CMK’nın 193/1. maddesinde hazır bulunmayan sanıklar hakkında duruşma yapılamayacağı kuralı getirilirken, kanunun ayrık tuttuğu haller saklı tutulmuş ve aynı maddenin 25.05.2005 tarihli ve 5353 sayılı Yasa’yla değişik ikinci fıkrasında ayrık tutulan hallerden birine yer verilerek, sorgusu yapılmamış olsa dahi toplanan delillere göre mahkumiyet dışında bir karar verilmesine olanak sağlanmış olup, anılan fıkranın gerekçesinde de “böylece sanığın lehine bir düzenleme getirilmiş ve gereksiz yere davanın uzaması önlenmek istenmiştir” denilerek değişikliğin amacının açıklanmış bulunması ve bu doğrultuda konuyu değerlendiren Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.10.2009 gün ve 89/243 sayılı kararında belirtildiği üzere Kanun’un 223/9. maddesindeki “derhal beraat kararı verilebilecek haller” ile bağlantısı olmaksızın Yasa’nın 193/2. maddesi uyarınca sorgusu yapılmamış olsa bile delillerin takdiri sonucunda ulaşılacak kanıya göre beraat kararı verilebileceği sebebiyle tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 02.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.