Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2014/47984 Esas 2015/25067 Karar

(6136 S. K. m. 15) (5271 S. K. m. 223) (5237 S. K. m. 29, 50, 62)

Dava ve Karar: Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A- Sanık H. G.’e yükletilen yaralama ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

B- Sanık E. U. hakkında tehdit suçundan verilen beraat kararının da Usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından katılan sanıklar H. G. ve E. U. müdafilerinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davasının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

C- Katılan sanık E. U. hakkında yaralama ile katılan sanık H. G. hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Katılan sanık H. G.’in, komşusu olan katılan F. E.’a sürekli hakaret ettiği, olay günü de tekrar hakaret etmesi nedeniyle katılan F.’nın, eniştesi olan katılan sanık E. U.’u arayarak durumu anlattığı, katılan sanık E.’ın, yanında tanık E.’la birlikte H.’ın evinin önüne gelerek konuşmak için aşağı çağırdığı, katılan sanık H.’ın “F.’yı bırakmamı istiyorsan kendi karını getir” diye karşılık vererek evinden bıçak alarak dışarı çıktığı, katılan sanık E. ve yanındaki tanık E. G.’ün, sanığın alkollü olduğunu anlayarak olay yerinden ayrılırlarken katılan sanık H.’ın bıçakla katılan sanık E.’ın arkasından saldırdığı, katılan sanık E.’ın ise montunu çıkararak kendini korumaya başladığı, sonuç olarak sanık E.’ın lomber bölgede L2-L3 hizasından bıçakla yaralandığı, katılan sanık H. G.’in ise sol tibia-fibulada açık parçalı kemik kırığı şeklinde yaralandığı anlaşılmıştır. Dosyadaki kanıtlardan, H.’ın nasıl yaralandığı tam olarak tespit edilememiş, katılan sanık H. da yaralanmasının meydana gelişini izah edip açıklamamıştır.

Tanık Esra U., duruşmada, H.’ın, E.’ı bıçakla yaralaması eylemi sonrasında evine gelirken yüksek bir yerden düştüğünü bu şekilde bacağının kırıldığını ifade etmiştir. Mahkeme ise tanık anlatımına itibar etmeyerek E.’ın, kasten yaralama sonucu kemik kırığı meydana getirdiğini kabul etmiştir.

Sanık E.’ın, uyarmak için H.’ı evinden aşağıya çağırması, alkollü olduğunu anlayınca olay yerinden ayrılmak istemesi, buna mukabil H.’ın elinde bıçakla saldırarak, adli rapordaki yara yeri tarifine göre arkasından bıçakla yaralaması şeklindeki eylemde; kemik kırığının E. tarafından meydana getirildiği kabul edilse dahi, E.’ın, kendisine yönelmiş, gerçekleşen ve tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o andaki hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile hareket ettiği, eyleminin TCK’nın 25/1. maddesinde tanımlanan meşru savunma kapsamında olduğu, CMK’nın 223/2-d maddesi gereğince beraatına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, haksız tahrik altında işlendiği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmesi,

2- 6136 sayılı Kanun’un 15/son maddesine göre, aynı Kanun kapsamında taşınması ve bulundurulması yasak olmayan bıçak ve diğer aletlerin, hal ve şartlara göre sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşınmış olması gerekir. Katılan sanık H. G.’in, evinden bıçak alıp dışarı çıkması ve bu bıçağı yaralama suçunda kullanması şeklindeki eyleminde, “sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşıma” unsurunun oluşmadığı gözetilmeden, bu suçtan beraati yerine 6136 sayılı Yasanın 15/son maddesi ile mahkumiyetine karar verilmesi,

3- Kabule göre de;

a) Katılan sanık H. G.’in, sürekli katılan F. E.’a hakaret etmesi, olay günü hakaretini tekrarlaması, kendisiyle konuşmaya gelen katılan sanık E. U.’a da hakaret ederek arkasından bıçakla yaralaması şeklindeki temadi eden ağır haksız hareketler nedeniyle sanık E. U. hakkında TCK’nın 29. maddesinin uygulanması sırasında hak ve nesafet kuralları gereğince daha yüksek oranda indirim yapılması gerekirken 1/2 oranında indirim yapılarak fazla cezaya hükmolunması,

b) 6136 sayılı Kanun’un 15/son maddesinin hapis ve adli para cezası şeklinde seçenekli yaptırım içermesi, hakkında tekerrür hükümleri uygulanan katılan sanık H. G. hakkında TCK’nın 58/3. maddesi gereğince hapis cezasının tercihi isabetli ise de, katılan sanığın daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olması karşısında, 6136 sayılı Kanun’un 15/son, TCK’nın 62. maddeleri gereğince hükmolunan 25 gün hapis cezasının, anılan Kanunun 50/3. maddesi gereğince, aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğuna uyulmaması,

Kanuna aykırı ve katılan sanıklar E. U. ve H. G. müdafilerinin temyiz nedenleri ile kısmen değişik gerekçelerle tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden hükümlerin bozulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23.03.2015 tarihinde oybirliği ile, karar verildi. (¤¤)

Full & Egal Universal Law Academy