MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Silahla tehdit, hakaret, 6136 sayılı Yasaya muhalefet
HÜKÜMLER : Mahkumiyet
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ...'ın şikayetinin bulunmadığı ve hükümleri sanık sıfatıyla temyiz ettiği, katılan sanık ...'ın temyizinin bulunmadığı belirlenerek dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanığa yükletilen silahla tehdit ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Hakaret suçunun aleni olduğu gerekçesiyle ceza artırımı yapılırken, uygulanan kanun maddesi gösterilmemiş ise de, bu hususun mahallinde düzeltilebileceği,
Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararı ile sanığın tutuklulukta geçirdiği sürelerin TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezadan mahsup edilmesi hususunun infaz sırasında gözetilebileceği,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak,
Sanık hakkında, 5275 sayılı Kanun'un 108/2.maddesi uyarınca en ağır cezayı içeren Babaeski Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/44 E.- 2007/319 K. sayılı hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmünden dolayı tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, birden fazla ilamın tekerrüre esas alınması,
Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasa'nın 322. maddesi uyarınca, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasıyla ilgili bölümden ''Babaeski Sulh Ceza Mahkemesi'nin 19.07.2005 tarih 2005/306 E. -2007/99 K. Sayılı ilamının'' karadan çıkarılması biçiminde DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümlerin, bu bağlamda ONANMASINA,
2-Sanık hakkında 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a-Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi uyarınca kamu davası açıldığı, iddianame anlatımında ve kriminal rapor kapsamında, sanıktan ele geçirilen bıçağın 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesinde yasak olarak belirtilen sustalı çakı benzerlerinden olduğunun ifade edilmesi karşısında, 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesi gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek ek savunma hakkı verilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,
b-Mükerrir sanık ... hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca uygulama yapılırken, 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi gözetilerek, sanığın tekerrüre esas olan hükümlülüklerinden en ağır cezayı içeren ilamın tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, infazda tereddüt oluşturacak şekilde birden fazla ilamın tekerrüre esas alınması,
c-Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının sanıklar hakkında uygulanması zorunluluğu,
Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.