MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR: Tehdit, kasten yaralama, 6136 sayılı Kanuna muhafelet
HÜKÜMLER: Mahkumiyet
TEMYİZ EDENLER: O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık
K A R A R
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1) Sanığın savcı huzurunda alınan beyanında olaya tanık olduklarını beyan ettiği ...ve işletme sahibi olan ... ile dosya kapsamından olaya ilişkin bilgisi olduğu anlaşılan ... tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılıp yöntemince dinlenmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,
2) Sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki inkara yönelik savunması, kovuşturma aşamasında mağdur ... ile uyumlu olarak sanığın mağdur ...’a silah doğrultup "yaklaşma yoksa sana doğru sıkarım" dediğini beyan eden katılan ...’in soruşturma aşamasındaki beyanında ise, sanığın silahla kendisine bir kez ateş ettiğini ve ondan sonrasını hatırlamadığını beyan etmiş olması karşısında; katılan ...’in beyanları arasındaki çelişki giderildikten sonra hangi beyana itibar edildiği açıklanarak, sonucuna göre sanığın üzerine atılı mağdur ...’a yönelik tehdit suçu yönünden hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle sanık hakkında tehdit suçundan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,
3) Gerekçede sanığın katılan ...'i tabanca ile yaraladığı belirtildiği halde, sanık hakkında katılan ...’e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümde sanığın belirlenen temel cezasında TCK’nın 86/3-e maddesi uyarınca artırım yapılırken sanığın eylemini çekiçle gerçekleştirdiği belirtilerek çelişkiye neden olunması,
4) Kabule göre ise;
a) Sanığın adli sicil kaydında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar varsa da, atılı suçun 6545 sayılı Kanun'u 2. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesine eklenen ek cümlenin yürürlüğe girmesinden önce işlendiği dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı CMK'nın 231/6-a maddesinde gösterilen “kasıtlı suçtan mahkum olmama” nesnel koşulunun bulunduğu, bu nedenle sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231/6-b maddesinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması”
koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken “adli sicil kaydında kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunduğu” şeklindeki yasal ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
b) Tehdit suçundan mahkum olduğu 1 yıl 8 ay’lık hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK’nın 51/3. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin mahkum olunan ceza süresinden az olamayacağının ve TCK’nın 53/1-3. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
c) Sanığın adli sicil kaydında bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ilişkin ihbarda bulunulmaması,
d) TCK’da hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü hallerde, TCK'nın 61. maddesinde öngörülen ölçütlere göre somut olay irdelenip, anılan Kanunun 3. maddesindeki fiille orantılı ceza verilmesi ilkesi de gözetilerek, öncelikle seçenekli yaptırımlardan hangisinin seçildiğinin gösterilmesi, sonrasında da alt ve üst sınırlar arasında temel cezanın belirlenmesi gerektiği gözönünde bulundurulmadan ve yeterli gerekçe gösterilmeden kasten yaralama suçundan temel ceza olarak hapis cezası tercih edilmesi,
Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.