MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Tehdit
HÜKÜM: Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi
KARAR
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, Anayasanın 40/2, CMK’nın 232/6 ve 34/2 ile 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddeleri gereğince, kararda, başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yokluğunda verilen temyiz talebinin reddi kararında, kanun yolunun “temyiz” yerine “itiraz” olarak gösterilmesi suretiyle yanılgı oluştuğundan, sanığın temyiz talebinin reddi kararına yönelik temyiz isteminin kabulü ile sanığın 17/09/2014 tarihli dilekçeyle eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz isteminde de bulunduğunun anlaşılması karşısında, CMK’nın 42. maddesi gereğince talep hakkında karar verme yetkisi Yargıtay’a ait olduğu halde temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemesince verilen 19/09/2014 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu ve haklı bir nedene dayanmayan ve koşulları bulunmayan eski hale getirme istemi yerinde görülmeyerek dosya görüşüldü:
Sanığın müdafisinin yüzüne karşı 21/03/2012 tarihinde tefhim olunan hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 12/09/2014 günü temyiz eden sanığın vaki temyiz isteminin sonuçta tebliğnameye uygun olarak CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 07/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.