MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR: Tehdit, yaralama
HÜKÜMLER: Beraat, mahkumiyet
KARAR
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;
7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiğinden, yokluğunda verilen gerekçeli kararın katılan sanık ...’ın beyan ettiği adresten farklı bir adrese tebliğe çıkarıldığı ve iade edilmesi üzerine bu defa MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğinin usulsüz olduğu,
Anlaşıldığından, katılan sanıklar ... ve ... müdafisinin temyiz isteği hakkında bu aşamada KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın, katılan sanık ...’a gerekçeli kararın tebliği ile, temyiz ettiği takdirde ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize gönderilmek üzere incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 25/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.