MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/1646 E., 2022/997 K.
SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret
HÜKÜM : Beraat sanık müdafii
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.İzmir 48. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.
2.Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüyle, 5271 sayılı Kanun'un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, beraat kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği, suça konu paylaşımın Cumhurbaşkanına yönelik olup, matufiyet unsurunu barındırdığına, ihbarcı tanık sıfatıyla dinlenilmeden eksik inceleme ile karar verildiğine, hakaret suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğuna, beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, 27.08.2019 tarihli ihbara konu ekran görüntüsü ile içeriğindeki paylaşımı sanık ...'nın kendisinin yazdığını kabul etmesi, söz konusu paylaşımın da kaldırılma anına kadarki süreçte ihbar ile 3. kişilerin erişimine ve paylaşımına açık olduğunun tespiti ile; TCK’nın 299/2. maddesi kapsamında aleniyet unsurunun mevcut olduğu yine ''Bizim basimizdaki..." söylemi ile Türkiye Cumhuriyetinde Cumhurbaşkanı/Başkan olan ...'ı hedef aldığı açık, kesin ve net olarak belli iken suçtan kurtulmaya yönelik sanık beyanına itibar edilerek, diğer deliller değerlendirme dışı tutularak beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
Sanık müdafiinin temyiz isteği, beraat eden sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç, takdir ve gerekçesi ile incelenen dosya içeriğine göre sanık hakkında beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığından katılan vekilinin ve Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmakla birlikte, kurulan hükümde, sanık müdafiinin temyizinin kabulüyle, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, "Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14/4. maddesinde yer verilen; "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına maktu avukatlık ücretine hükmedilir." şeklindeki düzenleme karşısında, kendisini vekille temsil ettiren sanık lehine vekâlet ücreti ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekilinin, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasına “Sanık kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14/4. ve 2. kısım 2. bölümü uyarınca, sanık lehine 9.200,00 TL vekalet ücretinin Hazineden alınıp sanığa verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İzmir 48. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
15.01.2026 tarihinde karar verildi.