(818 S. K. m. 244)
Dava: Davacı İ.K. vekili Avukat Y.E. tarafından, davalı M.E.A. ve P.A. aleyhine 01.05.2003 gününde verilen dilekçe ile ziynet eşyalarının iadesi, mümkün olmazsa bedellerinin tazmininin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 10.03.2004 günlü kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili Avukat Y.E. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulü ne ve tebligat gideri verilmediğinden duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü:
Karar: Dava, düğün sırasında takılan ziynet eşyalarının aynen olmazsa bedellerinin tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, tarafların 25.08.2000 tarihinde evlendiklerini, kadına takılan ziynet eşyalarının kadının şahsi malı olup evliliğin sona ermesi durumunda istenemeyeceğinden davanın reddine karar verilmiştir. Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, davalı P.A. ile 25.08.2000 tarihinde resmi olarak evlendiğini, düğün yapamadıkları için fiilen bir araya gelemediklerini, resmi nikah sırasında ve düğün hazırlıkları sırasında davalı P.A.'a altı kalem ziynet eşyası takıldığını, adı geçen davalının resmi nikahlı olmasına rağmen 03.03.2003 tarihinde Şinasi Sakarya isimli şahıs ile kaçıp gittiğini, bu suretle BK.'nun 244/2 maddesi gereğince bağışlamadan rücu şartlarının gerçekleştiğini belirterek ziynet eşyalarının aynen olmazsa bedellerinin tazmini isteminde bulunmuştur. Davalılar ise davanın reddini savunmuşlardır.
Davacı, ileride ortak hayatın kurulacağını ümit ederek nikah sırasında karısına bağışlamada bulunmuş, ancak davalı nikahtan sonra başka biriyle kaçarak üzerine düşen yükümlülüklerini yerine getirmemiştir. BK.nun 244/2 maddesine göre bağışlanan, bağışlayana veya ailesine karşı yasal yükümlülüklerini yerine getirmez ya da bunlara önemli biçimde uymaz ise bağış yapanın dönme (rücu) hakkı vardır. Davalı kadının başka bir erkekle kaçarak meşru olmayan bir ilişki kurması aile birliğine karşı önemli bir saygısızlıktır. Bu durumda davacı kocanın karısına hibede bulunmasının dayanağı kalmamış, yani bağışlama kastı ortadan kalkmıştır. Açıklanan nedenlerle davacı koca açısından rücu şartının gerçekleştiğinin kabulü ile davanın esasının görülmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle bozulmasına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29.03.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy