(765 S. K. m. 193/2, 308/1) (647 S. K. m. 4, 6)
Dava: Konut dokunulmazlığının bozma suçunda sanık İ. Yıldırım hakkında Türk Ceza Yasasının 193/2, 647 sayılı kanunun 4, 6, maddeleri uyarınca 54.000 lira ağır para cezasıyla hükümlülüğüne ve cezasının ertelenmesine ilişkin Ü. 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 1988/729 esas, 1990/218 karar sayılı ve 16.04.1990 tarihli hükmün temyiz yoluyla incelenmesi sanık İrfan Yıldırım müdafii tarafından istenilmiş ve temyiz edilmiş olduğundan; Yargıtay C. Başsavcılığının 02.11.1990 tarihli Onama isteyen tebliğnamesiyle 05.07.1991 tarihinde daireye gönderilen dava dosyası, başvurunun nitelik ve kapsamına göre görüşüldü:
Karar: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak; sanığın mülkiyet iddia ettiği ve eve girerek, şikayetçinin eşyalarını atıp yerleşmekten ibaret eyleminin, 05.02.1947 tarih ve 30/13 sayılı içtihadı birleştirme kararı uyarınca T.C. Yasasının 308/1. maddesine uyduğu ve ayrıca konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden, yazılı maddeyle hükümlülük kararı verilmesi.
Sonuç: Yasaya aykırı ve sanık İrfan Yıldırım müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle hükmün BOZULMASINA, 16.10.1991 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy