(765 S. K. m. 456/2, 457/1, 51/2, 189) (647 S. K. m. 6)
Dava: Yaralama suçundan sanık Y. Arslan hakkında Türk Ceza Yasasının 56/2 457/1, 51/2, 647 sayılı kanunun 6. maddeleri uyarınca 10 ay 20 gün hapis, cezasıyla hükümlülüğüne, cezasının ertelenmesine ilişkin E. 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen Esas 1990/1636/Karar 991/796 sayılı ve 12.07.1991 tarihli hükmün temyiz yoluyla incelenmesi sanık Y. Arslan müdafii tarafından istenilmiş ve temyiz edilmiş olduğundan; Yargıtay C. Başsavcılığının 24.03.1992 tarihli Onama isteyen tebliğnamesiyle 02.04.1992 tarihinde daireye gönderilen dava dosyası, başvurunun nitelik ve kapsamına göre görüşüldü:
Karar: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1) T.C. Yasasının 189. maddesinin 3506 sayılı Yasanın 10. maddesiyle kaldırılması karşısında suçta kullanılan levye demirinin ne suretle silah sayıldığı açıklanmadan cezanın TCY. nın 457/1 maddesiyle artırılması,
2) Yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden 647 sayılı Yasanın 4. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Sonuç: Yasaya aykırı ve sanık Y. Arslan müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle hükmün BOZULMASINA, 16.04.1992 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy