(765 S. K. m. 193/2)
Dava: Konut dokunulmazlığını bozma suçundan sanıklar M. Kaya, H. Kaya, B. Kaya, Abdullah oğlu M. Kaya, İ. Kaya, A. Kaya'nın yapılan yargılamaları sonunda beraatlarına ilişkin Ç. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 1989/9 Esas, 1992/35 Karar sayılı ve 6.12.1992 tarihli hükmün temyiz yoluyla incelenmesi Üst C. Savcısı tarafından istenilmiş ve temyiz edilmiş olduğundan; Yargıtay C. Başsavcılığının 29.11.1993 tarihli bozma isteyen tebliğnamesiyle 2.12.1993 tarihinde daireye gönderilen dava dosyası, başvurunun nitelik ve kapsamına göre görüşüldü:
Karar: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak; olay yerinde keşif yapılarak, evin çevresinin çevrili olup olmadığının, yolla bağlantılı bulunup bulunmadığının saptanması, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde krokisinin çizdirilip, sanıkların girdikleri iddia edilen yerin saptanması, buraya herkese gelme izni verilip verilmediğinin yöredeki geleneklerde gözetilerek araştırılması ve konutun eklentisi sayılıp sayılmayacağının saptanması gerekirken, eksik soruşturma ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması.
Sonuç: Yasaya aykırı ve Üst C. Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden hükümlerin BOZULMASINA; yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22.02.1994 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy