(5237 S. K. m. 50, 58, 62, 106, 125) (1412 S. K. m. 305, 322, 326, 343)
Dava: Hakaret ve tehdit suçlarından sanık T.. T..'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 106/1-1. cümle ve 62/l. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis ve 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesine göre cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair, Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/05/2009 tarihli ve 2008/996 esas, 2009/635 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.07.2014 gün ve 264436 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:
İstem yazısında; "Dosya kapsamına göre, sanığın sabıka kaydında yer alan Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.05.2006 tarihli ve 2005/1436 esas, 2006/426 sayılı ilamıyla mahkum olduğu 600 Türk lirası adli para cezasının, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305/1-son maddesi uyarınca kesin olması karşısında, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
I-Olay: Hakaret ve tehdit suçlarından sanık T.. T.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/05/2009 tarihli kararıyla, her bir suç için ayrı ayrı hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve tekerrüre esas sabıkası bulunduğundan TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği, yoklukta verilen kararın süresinden sonra temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 26.02.2014 tarihli kararıyla temyiz isteminin reddine karar verildiği, bu şekilde kesinleşen kararın infazı sırasında, tekerrür hükmüne yönelik olarak kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.
II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı: Adli sicil kaydında yer alan ve hüküm tarihi itibariyle kesin nitelikte olan adli para cezasına ilişkin ilamın, tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesine ilişkindir.
III- Hukuksal Değerlendirme: 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesinin 1. fıkrasında, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ila 326. maddeleri uygulanır." hükmüne yer verildiği,
5219 sayılı Kanun ile değişik 1412 sayılı CMUK'nın 305/2. maddesinde, (Anayasa Mahkemesinin 23/07/2009 tarihli ve 2006/65 E, 2009/114 K. sayılı iptal kararı öncesi) "İki milyar liraya kadar (iki milyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler, temyiz olunamaz."
Aynı Kanun maddesinin son fıkrasında ise, "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz. Ancak haklarında 343. madde hükümleri dairesinde Yargıtay'a başvurulabilir." hükümleri yer almaktadır. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.05.2009 tarih ve 2009/2-115 sayılı kararında da, "5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinde, 647 sayılı Yasanın 4. maddesindeki düzenlemeye benzer şekilde "Uygulamada asıl mahkûmiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir" hükmüne yer verilmesine karşın, "Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez" hükmüne yer verilmemesi nedeniyle, gerek 5237 sayılı Yasanın 50. maddesi uyarınca kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaya seçenek olarak hükmedilen, gerekse 52. madde uyarınca doğrudan hükmedilen 2 milyar lirayı (2.000 TL'yi) aşmayan adli para cezalarına ilişkin hükümler kesin niteliktedir" denilerek, Anayasa Mahkemesinin CMK'nın 305/2. maddesine yönelik iptal kararının yürürlüğe girdiği 07/10/2010 tarihi öncesinde, hangi hükümlerin kesin nitelikte olduğu açıklığa kavuşturulmuştur. Buna göre, 01.06.2005 tarihi ile 07.10.2010 tarihleri arasında, 5237 sayılı TCK hükümleri uygulanarak kurulan hükümlerdeki para cezaları, ister doğrudan ister hapis cezasından çevrilmiş olsun, 2.000 Türk lirasının (dahil) altında kalması halinde kesin nitelikte olacak ve bu tür ilamlar tekerrüre esas alınamayacaktır. İncelenen dosyada; 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınan ilamın, Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 04/05/2006 tarihli ve 2005/1436 esas, 2006/426 sayılı kararıyla, sanığa yaralama suçundan doğrudan verilen 600 TL adli para cezasına ilişkin olduğu, kararın 06.06.2006 tarihinde kesinleşerek, 29.08.2006 tarihinde infaz edilmiş olduğu görülmektedir. Söz konusu mahkumiyetin, hüküm tarihi itibariyle 2.000 Türk Lirasını aşmayan kesin nitelikteki adli para cezasına ilişkin olması nedeniyle, koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi hukuka aykırıdır.
IV- Sonuç ve Karar: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,
1- Hakaret ve tehdit suçlarından sanık T.. T.. hakkında, Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/05/2009 tarihli ve 2008/996 esas, 2009/635 sayılı kararının, CMK'nın 309. maddesi uyarınca bozulmasına,
2- Karardaki hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4/d fıkrası gereğince Yargıtay tarafından giderilmesi gerektiğinden; hüküm fıkrasında yer alan tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin hükümden çıkarılmasına, karardaki diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 02.04.2015 tarihinde oybirliği ile, karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy