(818 S. K. m. 53)
Dava: Davacı avukatı; davalıların müvekkilinin dükkanından 6000 lira kıymetindeki cam ve aliminyumları alıp götürdüklerini ileri sürerek bu paranın faiziyle birlikte alınmasını istemiştir.
Yapılan yargılama sonunda; yerinde görülmeyen davanın reddine karar verildiğine ilişkindir.
Temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşuldu:
Karar: Davacı (S), (A) dan satın aldığı vitrin camı, ayna ve aliminyum çerçeveyi dükkanına götürmüş, yerine asmış ve böylece menkul mülkiyeti kendi üzerine geçmiştir. Davalı (A) ve (H) sattıkları malın parasını bir süre sonra davacıdan istemişler, ödenmemesi üzerine davacının dükkanına girip sattıkları ve böylece mülkiyeti davacıya geçen malları söküp götürmüşler, bu yüzden ceza mahkemesinin kesinleşmiş kararı ile bizzat ihkakı hak suçundan hüküm giymişlerdir.
O halde, mülkiyeti satış ve teslim davacının dükkanına takılarak onun taşınmazının mütemmim cüzü gören, taşınmazın parçası olan malları götürmeleri ve cezada mahkum edilmeleri Borçlar Kanununun 53. maddesi hükmünce hukuk hakimini bağlar. Çünkü Borçlar Kanununun 53. maddesi metninde saptanmış olan olaylar bakımından bağlayıcılık doğurmaktadır. Bu yön ve ilişkinin doğmuş biçimi sübutu gözetilmeden mahkemenin davayı red etmesi usul ve yasaya aykırıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin harcın istek halinde geri verilmesine 26.4.1976 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy